สวัสดีครับ Photo Know How ฉบับนี้ขอมาทำหน้าที่แทนคุณ monotrendy ที่ติดภาระกิจด่วนไม่สามารถมาโม้ เอ้ย!มาพบกับเพื่อนๆได้ ผมเลยขออาสามารับผิดชอบคอลัมน์นี้แทนไปพลางๆชั่วคราวก่อนครับ

หลังจากที่คุณสามารถจัดองค์ประกอบภาพรูปแบบต่างๆ ได้แล้ว สิ่งสำคัญอีกอย่างก็คือ จะถ่ายภาพอย่างไรให้ได้ค่าแสงที่เหมาะสมใกล้เคียงกับที่ตาของเราเห็น คุณสามารถบังคับให้แสงมืด หรือสว่างเฉพาะบริเวณที่ต้องการได้  จะบังคับให้ฉากหน้าสว่างแล้วให้ฉากหลังมืดก็ได้อีกเหมือนกันครับ กล้องถ่ายภาพ DSLR มีความฉลาดมาก (จริงๆ แล้วจะพูดว่าฉลาดกว่าผมอีกก็ไม่ผิดนะครับ…) แต่ก็อย่างว่าล่ะครับ กล้องถ่ายภาพก็เหมือนกับเครื่องมืออิเล็กทรอนิคส์ ทั่วๆไปที่ไม่สามารถทำงานได้เองอย่างเต็มระบบ คุณต้องเป็นคนออกคำสั่งให้กล้องถ่ายภาพทำงาน ต้องรู้ว่ากล้องถ่ายภาพทำงานอย่างไร  หรือทำอะไรได้อีกบ้าง ควรเรียนรู้กล้องถ่ายภาพของคุณให้มากๆนะครับ (ลองนึกว่าเค้าเป็นเพื่อนสนิทอีกคนหนึ่งก็ได้นะครับ 555)

ผมมีความลับจะบอกให้ จริงๆ แล้วเพื่อนสนิทของคุณนั้น เค้าตาบอดสีครับ กล้องถ่ายภาพ DSLR ไม่สามารถมองเห็นสีทุกสีที่มีอยู่มากมายบนโลกได้ ดังนั้นเค้าจึงปรับภาพให้เป็นขาวดำ แล้วแบ่งโซนสีออกเป็นโทนเข้มและโทนอ่อนหลายๆส่วนเพื่อนำไปประมวลผลภาพกลับไปเป็นภาพสีอีกครั้ง

กล้องถ่ายภาพ DSLR จะเห็นภาพเป็นขาวดำและแบ่งหลายๆโซน จากนั้นจะประมวลผลกลับไปเป็นภาพสี

…แต่กล้องถ่ายภาพก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าส่วนไหน Under ส่วนไหนที่ Over (อ้าว ฉลาดจริงๆ มั้ยเนี่ย)

ดังนั้นกล้องถ่ายภาพ DSLR จึงตัดสินใจอย่างแน่วแน่ว่าบริเวณใดๆก็ตามที่คุณวัดแสง จะถือว่ามีความเข้มของแสงแค่ 18% (สีเทากลาง) เท่านั้นพอ จากนั้นจะเปรียบเทียบความเข็มของแสงแล้วเข้าสูตรประมวลผลค่าแสงส่วนอื่นๆ ของภาพออกมาเป็นภาพสีที่สมบูรณ์อีกครั้ง คุณอาจจะยังนึกภาพไม่ออก เพื่อให้เห็นภาพชัดเจนยิ่งขึ้น

อย่างเช่น รูป A หากวัดแสงบริเวณใต้หมวกมีสีดำ แล้วไม่ชดเชยค่าแสงให้เป็น – (ลบ) ภาพที่ได้จะ Over เนื่องจากกล้องจะมองว่าบริเวณใต้หมวกที่มีสีดำคือค่าแสงที่ 18% แล้วดึงสีดำให้สว่างขึ้น

รูป B หากคุณวัดแสงที่บริเวณท้องฟ้า ซึ่งมีค่าสีใกล้เคียงกับสีเทากลาง 18% จากนั้นชดเชยค่าแสงเพิ่มขึ้นอีก +0.5
ก็จะได้ค่าแสงที่พอดีใกล้เคียงกับสีที่ตาเห็น และบริเวณอื่นๆ ของภาพ รวมทั้งสีของปลาหมึกไม่ขาวจนเกินไป สีของเม็ดทรายก็จะไม่ขาวจนไม่เห็นรายละเอียด รวมไปถึงสีเสื้อที่มีสีดำก็จะมีรายละเอียดมากขึ้น

รูป C หากวัดแสงบริเวณปลาหมึก แล้วไม่ชดเชยค่าแสงให้เป็น + (บวก) ภาพที่ได้ก็จะ Under เนื่องจากกล้องคิดว่าบริเวณปลาหมึกที่มีสีขาวคือค่าแสงที่ 18% แล้วดึงสีดำให้มืดลง ส่งผลให้บริเวณส่วนอื่นๆ ของภาพ เช่น หาดทรายและตัวปลาหมึก รวมทั้งส่วนประกอบของภาพมืดลงด้วย

*สิ่งสำคัญที่สุดหากคุณใช้โหมด Av / Tv / P เมื่อได้ค่าแสงที่ต้องการแล้วคุณต้องล็อคค่าแสงด้วยทุกครั้ง  เพราะหลังจากจัดองค์ประกอบของภาพใหม่ หากไม่ได้ล็อคค่าแสง กล้องถ่ายภาพจะเริ่มวัดแสงใหม่ ณ จุดบริเวณใหม่ที่คุณจัดองค์ประกอบภาพ ในกรณีนี้ผมวัดค่าแสงที่จุดโฟกัสตรงกลาง ยกตัวอย่างขั้นตอนที่ผิดเช่น

1 คุณเริ่มวัดแสงที่บริเวณท้องฟ้าแล้วชดเชยค่าแสงเป็น +0.5 ได้แล้ว (รูปตัวอย่าง A)
2. จัดองค์ประกอบภาพใหม่ สังเกตบริเวณจุดโฟกัสตรงกลางจะอยู่ที่บริเวณเงาของปลาหมึกซึ่งมืด จากนั้นกล้องจะเริ่มวัดค่าแสงใหม่โดยการเปลี่ยนค่าใดค่าหนึ่งยกอย่างเช่นหากคุณให้โหมด Av กล้องก็จะเปลี่ยนค่าจาก f11 เป็น F8 หรือถ้าคุณใช้โหมด Tv กล้องจะเปลี่ยนค่าความเร็วชัตเตอร์จาก 250 เป็น 1/125 ทำให้โดยรวมของภาพทั้งหมดสว่างขึ้นและไม่ได้เป็นอย่างที่เราวัดแสงไว้ในครั้งแรก

เพราะฉะนั้นขึ้นอยู่กับว่าคุณวัดแสงบริเวณไหน ถ้าคุณวัดแสงในส่วนที่เป็นสีดำ คุณต้องชดเชยแสงไปค่า – (ลบ)

เพื่อบอกกับกล้องถ่ายภาพว่านี้ไม่ใช่สีเทากลางนะ และถ้าคุณวัดแสงที่บริเวณสีขาว คุณต้องชดเชยแสงไปทาง + (บวก) เพื่อบอกกล้องให้รู้ว่านี่ก็ไม่ใช่สีเทากลางนะแต่เป็นสีขาว ทีนี้คุณคงเข้าใจแล้วนะครับว่าทำไมต้องชดเชย ค่าแสง แล้วเราจะรู้ได้อย่างไรว่า วัตถุนี้ควรที่จะชดเชยค่าแสง + หรือ – ตอบง่ายๆ เลย คือต้องวัดแสงให้เป็น จำสีที่เราจะชดเชยค่าแสง แล้วเลือกวัดตรงบริเวณ ณ จุดนั้น  คุณคงคิดว่ามีสีเยอะแยะเต็มไปหมด จำไม่ทัน …จริงๆ แล้วสีที่ใช้วัดแสงในสถานการณ์ที่ผมเจอมีอยู่ไม่กี่สีครับ คุณไม่จำเป็นต้องจำทุกสี เพียงแค่คุณจำสีหลักๆไม่กี่สี คือ สีขาว สีเหลือง  + / สีดำ – / สีเทา สีฟ้าเข้ม สีเขียวเข้ม 0 หรือดูค่าสีต่างๆได้ตามตารางครับ

ผมมีตัวอย่างภาพ พร้อมทั้งบอกบริเวณที่วัดแสง และชดเชยแสง เป็นภาพที่ผมถ่ายเก็บไว้ และไม่เคยบอกใครเลยจริงๆ ว่าผมวัดแสงบริเวณไหน (เพราะว่าจริงๆ แล้วก็ไม่มีใครถามผมเหมือนกัน 555)
การวัดแสงยังไม่สมบูรณ์ 100% ยังมีการเลือกใช้ระบบวัดแสงแบบเฉลี่ยทั้งภาพ, วัดแสงแบบเฉลี่ยหนักกลาง และการวัดแสงแบบเฉพาะจุด ควรเลือกให้เหมาะสมกับสถานการณ์ ไว้ติดตามต่อในฉบับหน้าครับ

บทความ : T. Apichat
ภาพ : T. Apichat

ก่อนอื่นก็ต้องขอกล่าวคำว่า สวัสดีปีใหม่ กับเพื่อนๆกันล่วงหน้าก่อนเลยนะครับ เผลอแป๊บเดียวใกล้จะสิ้นปีอีกแล้ว วันเวลาช่างผ่านไปเร็วจริงๆเลย ในช่วงระยะหลายปีที่ผ่านมา เริ่มตั้งแต่กล้อง DSLR ได้รับความนิยมกันในหมู่ช่างภาพอย่างกว้างขวาง เทคโนโลยีด้านต่างๆของกล้อง DSLR ก็พัฒนาขึ้นมาเรื่อยๆ

ทั้งทางด้านความละเอียด ระบบการทำงานรวมไปถึงลูกเล่นต่างๆที่แต่ละค่ายงัดออกมาเกทับกันอย่างเมามัน และถึงแม้ว่ากล้อง DSLR จะดูไฮโซ ดูล้ำยุคเพียงใด แต่เชื่อหรือไม่ครับว่ายังมีเทคโนโลยีอีกหลายอย่าง ที่กล้องคอมแพคของคุณป้าคนข้างๆเค้าเหนือกว่าเราอีกนะ ว่าแล้วก็ลองมาดูกันนะครับว่าในปีหน้า (หรือปีต่อๆไป) มีเทคโนโลยีใดบ้างที่มีแนวโน้มว่าจะนำมาใช้ในกล้อง DSLR

1.จอทัชสกรีน

จอทัชสกรีนไม่ใช่ระบบแปลกใหม่ของกล้องดิจิตอล เพราะที่ผ่านมาก็มีกล้องคอมแพคที่ใช้จอระบบสัมผัสให้เห็นกันอยู่แล้วหลายรุ่น เช่น SONY DSC N1, SAMSUNG NV100 HD, CANON IXUS 200IS เป็นต้น แต่สำหรับกล้อง DSLR นั้นจอระบบสัมผัสยังคงเป็นหนึ่งในเทคโนโลยีที่น่าจับตามองและคิดว่าในไม่ช้าจะต้องถูกนำลงมาใส่ในกล้อง DSLR ด้วยอย่างแน่นอน เพราะการเปลี่ยนมาใช้การควบคุมกล้องแบบจอสัมผัสมีข้อดีมากมาย เช่น ทำให้สามารถออกแบบกล้องได้
กระทัดรัดกว่าเดิม แถมยังสามารถขยายหน้าจอ LCD ให้กว้างขึ้นอีกเพราะ ไม่ต้องเผื่อพื้นที่ให้วางปุ่ม เนื่องจากปุ่มควบคุมด้านหลังถูกย้ายไปอยู่ในจอเรียบร้อยแล้ว

2.เชื่อมต่ออินเตอร์เน็ตได้

จะดีแค่ไหนถ้าเราสามารถแนบภาพที่เราเพิ่งถ่ายไปกับอีเมล์ แล้วส่งไปให้เพื่อนฝูงหรือคนรู้จักที่อยู่ในอีกมุมหนึ่งของโลกได้โดยไม่ต้องพึ่งคอมพิวเตอร์อีกต่อไป เทคโนโลยีเชื่อมต่ออินเตอร์เน็ตแบบไร้สายและฟังก์ชั่นการส่งภาพผ่านทางอีเมล์

ก็มีอยู่ในกล้องคอมแพคบางรุ่นแล้วเหมือนกัน การนำมาใช้ในกล้อง DSLR ด้วยจึงเป็นเรื่องที่ไม่น่ายากและคาดว่าต้องมาแน่นอน

3.GPS แบบ Built-in

ปัจจุบันนี้กล้อง DSLR สามารถระบุพิกัดตำแหน่งที่เราถ่ายภาพได้ โดยการอาศัยอุปกรณ์เสริมที่ใช้รับสัญญาณจากดาวเทียม ข้อมูลพิกัดก็จะถูกบันทึกลงไปในภาพถ่าย หากนำไปใช้ร่วมกับโปรแกรมที่รองรับก็สามารถเปิดแผนที่แสดงให้เห็นได้เลยว่าภาพนี้ถูกถ่ายตรงตำแหน่งใดบนพื้นโลกใบนี้ ปัญหาสำคัญของอุปกรณ์ชิ้นนี้ก็คือ ?มันแพง? นั่นเอง เช่นเจ้า GP-1 อุปกรณ์รับสัญญาณ GPS ของนิคอนตัวเล็กกว่าแบตเตอรีกล้องเสียอีกแต่มีราคาเกือบหมื่น ซึ่งแพงเกินกว่าประโยชน์ที่ได้รับ (ทั้งๆที่กล้องคอมแพคเค้ามี GPS ในตัวกันแล้ว) ทำให้ผู้ที่อยากจะลองใช้ฟีเจอร์นี้ต้องส่ายหัวไปตามๆกัน บางคนถึงกับลงทุนไปซื้อตัว GPS แบบที่เก็บ log ตำแหน่งได้อย่างเดียวซึ่งมีราคาถูกกว่าแล้วนำข้อมูล GPS ที่เก็บได้เอามาซิงค์กับภาพทีหลังในคอมพิวเตอร์ซึ่งก็ยุ่งยากอยู่เหมือนกัน แต่ก็ไม่แน่ เพราะช่วงนี้กระแส GPS กำลังมาแรงอีกไม่นานคาดว่าค่ายผู้ผลิตกล้องอาจจะเริ่มสนใจนำเทคโนโลยี GPS นี้ใส่ลงมาให้กับกล้องโดยที่ไม่ต้องซื้ออุปกรณ์เสริมเลยก็เป็นได้

4.Video in DSLR

เป็นเรื่องที่ฮือฮากันอย่างมากเลยทีเดียวกับการเปิดตัวของ Nikon D90 กล้อง DSLR ตัวแรกของโลกที่สามารถถ่ายวิดีโอได้ และนั่นถือเป็นการสร้างมาตรฐานใหม่ให้กับกล้อง DSLR ยี่ห้ออื่นๆที่ต้องถ่ายวิดีโอได้เช่นกัน แต่มันก็แจ่มจริงๆนั่นแหละ หากใครเคยลองถ่ายวิดีโอด้วยกล้อง DSLR แล้วจะพบว่ามันคนละเรื่องกับการใช้กล้อง วิดีโอพวกแฮนดี้แคมถ่ายเลย ไหนจะเรื่องของมิติของภาพ ความคมชัดได้เดปฯ (ความชัดลึก) ยังกะใช้กล้องถ่ายหนังตัวเป็นล้านถ่าย แถมยังสามารถเปลี่ยนเลนส์ช่วงต่างๆเพื่อเปลี่ยนมุมมองให้ภาพดูน่าสนใจมากขึ้นด้วย ทำให้สามารถพูดได้อย่างเต็มปากเลยว่า เทคโนโลยีวิดีโอสำหรับกล้อง DSLR นี่ไม่ได้ถูกใส่มาเป็นแค่ไม้ประดับ แต่มันต้องมีโอกาสพัฒนาได้ไกลอีกแน่นอน ต้องคอยดูว่าผู้ผลิตจะใส่ลูกเล่นอะไรเพิ่มเข้ามาในอนาคต

5.หน่วยความจำในตัวกล้อง

ทั้งๆที่ราคาของเมมโมรีการ์ดแบบต่างๆก็ถูกลงมากแล้ว ทำมั้ยทำไมผู้ผลิตกล้อง DSLR ถึงยังไม่ยอมใส่หน่วยความจำฉุกเฉินไว้ในตัวกล้องสักที เพราะในการถ่ายภาพหลายๆครั้งที่เรากดกันเพลินจนการ์ดเต็ม แต่ช็อตสำคัญๆดันชอบมาตอนนั้นพอดี ครั้นจะให้ลบภาพที่ถ่ายไปก็ลังเล นี่ก็จะเอา นั่นก็จะเก็บไว้ เลยอดได้ช็อตเด็ดๆไปซะงั้น จะดีมากๆเลยหากในกล้อง DSLR มีหน่วยความจำในตัวสัก 512- 1 Gb ก็ยังดี เผื่อให้ช่างภาพเอาไว้ใช้ยามฉุกเฉินเวลาเจอช็อตเด็ดๆตอนการ์ดเต็มอย่างที่บอกจะได้ไม่พลาดโอกาสเก็บภาพงามๆไป

6.Dynamic range ของเซ็นเซอร์ที่ดีขึ้น

แม้ว่า Dynamic range ของกล้อง DSLR ในปัจจุบันจะถูกพัฒนาให้ดีขึ้นมากเมื่อเทียบกับกล้องรุ่นเก่าๆ แต่มันก็ยังห่างไกลกับสิ่งที่ตาคนเรามองเห็นได้เยอะมาก นั่นจึงเป็นที่มาของข้อจำกัดเวลาที่เราต้องถ่ายภาพที่มีคอนทราสต์สูงๆ เช่น ภาพย้อนแสง เราต้องเลือกว่าจะเก็บส่วนมืดแล้วปล่อยให้ส่วนสว่างขาวเวอร์หรือจะเก็บส่วนสว่างแต่ส่วนมืดดำสนิท ไม่งั้นก็ต้องใช้อุปกรณ์เสริม เช่น แฟลช รีเฟลค หรือจะถ่ายหลายๆภาพแล้วเอามาซ้อนด้วย Photoshop ภายหลัง เซ็นเซอร์ของกล้อง DSLR ในอนาคตมีแนวโน้มว่าจะมีช่วงการรับแสงหรือ Dynamic range ที่กว้างขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งไม่แน่ว่าอีกหน่อยกล้อง DSLR อาจถ่ายภาพออกมาได้เหมือนกับที่ตาเห็นก็เป็นได้ (แต่คงอีกนาน)

7.ระบบวัดแสงที่ไม่ยึดติดกับสีเทา 18%

ระบบวัดแสงของกล้อง DSLR ในปัจจุบันยังคงมีหลักการเดียวกับกล้องฟิล์มในสมัยก่อน คือยังใช้การวัดแสงโดยอิงจากค่าการสะท้อนสีเทา 18% ทำให้เวลาจะถ่ายภาพทีนึงเราก็ต้องมานั่งเลือกว่าจะวัดแสงตรงไหน ชดเชยแสงอย่างไรดี ซึ่งบางครั้งก็ถูกมั่งไม่ถูกมั่ง ทำให้ภาพเสียเยอะมาก อย่ากระนั้นเลย ช่วยคิดระบบวัดแสงแบบที่รับรู้สีสันและความสว่างเหมือนที่ตาคนเห็น พร้อมกับคำนวณค่ารูรับแสงและสปีดชัตเตอร์ที่เหมาะสมให้ด้วยกันเลย เวลาถ่ายภาพจะได้เอาเวลาไปหามุมมองหรือสนใจเรื่ององค์ประกอบมากกว่านั่งคำนวณค่าการสะท้อนแสง ไม่แน่ว่าลูกหลานของเราในอนาคตที่เป็นช่างภาพ? อาจจะไม่รู้จักกับคำว่าสีเทา 18% เลยก็เป็นได้

8.บอดี้กันน้ำ (จริงๆ)

ผู้ผลิตกล้องในระดับโปรฯส่วนใหญ่ มักจะโฆษณาสรรพคุณว่ากล้องรุ่นนั้นๆกันฝุ่นและละอองน้ำได้ (บางเจ้าก็บอกว่ากันความชื้น) แต่ยังไม่เห็นมีสักรายที่บอกว่ากันน้ำได้แบบเต็มๆคำ ทำให้เวลาเรานำกล้องไปใช้งานในสภาพสมบุกสมบัน เช่นฝนตกปรอยๆ หรือหมิ่นเหม่จะโดนน้ำเนี่ย มักจะไม่มั่นใจเลยว่า ไอ้คำว่าละอองน้ำของผู้ผลิตกับละอองฝนที่เราเจออยู่เนี่ย มันระดับเดียวกันมั้ย แล้วเกิดถ้าเราเอากล้องออกไปตากฝนถ่ายแล้วกล้องเจ๊งขึ้นมา ผู้ผลิตก็ไม่รับผิดชอบอยู่ดี

เพราะไม่อยู่ในเงื่อนไขการประกัน (อย่าลืมกลับไปอ่านคู่มือกล้องดีๆด้วยนะ) ดังนั้นเทคโนโลยีการผลิตที่น่าจะมีได้แล้วก็คือ การซีลกล้องแบบให้แน่นหนาสุดๆจนสามารถกันน้ำได้จริงๆ ไม่ต้องถึงขนาดเอาลงไปถ่ายใต้น้ำได้หรอก แค่ขอให้ใช้ถ่ายกลางฝนตกหรือเดินถ่ายในวันสงกรานต์ได้อย่างมั่นใจก็พอแล้วครับ

9.พอสักทีกับความละเอียดที่มากเกินจำเป็น

ยุคนี้ไม่ใช่ยุคที่ต้องมาแข่งขันกันเรื่องความละเอียดกันอีกแล้วครับ ถามหน่อยว่ามีสักกี่คนที่ถ่ายภาพออกมาแล้วนำไปอัดขนาด A3 ทุกภาพ (ไม่นับมืออาชีพนะ) กล้อง DSLR ทุกวันนี้ต่างก็เปิดตัวมาด้วยความละเอียดที่สูงเกินความจำเป็นแล้ว ทั้งๆที่เราๆท่านๆส่วนใหญ่ถ่ายภาพเสร็จก็เก็บลงคอมเอาไว้ นานๆถึงจะเอามาโพสต์ให้คนอื่นดูสักที การอัดความละเอียดเป็นสิบล้านกว่าพิกเซลลงบนเซนเซอร์ขนาดกะจิ๊ดริดเดียว นอกจากจะทำให้ไฟล์มีขนาดใหญ่จนเปลืองเมมโมรีแล้ว จำนวน Noise หรือจุดรบกวนก็มากตามไปด้วย

10.ไฟล์ RAW ที่เป็นมาตรฐานเดียวกัน (สักที)

ณ ตอนนี้ผู้ผลิตกล้องแต่ละค่ายต่างก็ซุ่มพัฒนาไฟล์ RAW ในรูปแบบของตัวเองโดยไม่มีการเปิดเผยข้อมูลเท่าใดนัก เพราะต่างค่ายต่างก็มีมาตรฐานของตนเอง ดังนั้นเราจึงเห็นว่าไฟล์ RAW ของกล้องแต่ละยี่ห้อไม่สามารถนำมาเปิดด้วยโปรแกรมเดียวกันได้และถึงแม้ว่าจะมีซอฟต์แวร์บางตัวที่สามารถอ่านไฟล์ RAW ได้อย่างไม่เลือกค่าย เช่น Lightroom หรือ Capture one แต่ภาพที่ได้ก็ไม่ค่อยจะถูกใจคนถ่ายนักเพราะไม่สวยเท่าเปิดจากซอฟต์แวร์ที่แถมมากับกล้อง การที่ไฟล์ RAW ไม่มีมาตรฐานกลางนี่ทำให้เกิดปัญหาหลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็นการเปิดดูด้วยโปรแกรมดูภาพทั่วๆไปไม่ได้ ต้องใช้โปรแกรมของผู้ผลิตกล้องเท่านั้น

ปัญหาในการจัดเก็บไฟล์ในอนาคตหากมีการเปลี่ยนฟอร์แมตล่ะ แล้วไฟล์ RAW เก่าๆที่เก็บไว้จะเอาไปเปิดกับโปรแกรมอะไร รวมไปถึงการทำงานร่วมกับฮาร์ดแวร์ต่างๆ เช่น เครื่องพิมพ์ก็ไม่สามารถรองรับไฟล์ RAW ได้โดยตรงเพราะมันไม่มีมาตรฐานนั่นเอง ค่าย Adobe เองก็เคยเสนอฟอร์แมต DNG โดยหวังจะให้เป็นฟอร์แมตมาตรฐานในการจัดเก็บไฟล์ภาพถ่ายแบบที่ไม่มีการสูญเสียข้อมูล แต่ค่ายผู้ผลิตกล้องส่วนใหญ่ก็ยังไม่ยอมรับในมาตรฐานนี้ ผู้ใช้งานเองก็คงต้องรอดูต่อไป และหวังว่าสักวันในอนาคตคงจะมีมาตรฐานไฟล์ RAW ให้ใช้กันแบบไม่เลือกค่ายสักที

ต้องรอดูกันต่อไปล่ะครับว่า กล้อง DSLR รุ่นใหม่ๆที่ออกมาในอนาคต จะมีสักกี่ตัวได้สเป็คที่เราหวังไว้นี้ ช่วงหยุดยาว
ปีใหม่นี้ขอให้เที่ยวให้สนุก พักผ่อนให้สบาย ถ่ายภาพให้ได้ภาพสวยๆกันทุกคนนะครับ และที่สำคัญ เมาไม่ขับนะครับ

บทความโดย : monotrendy

ผลงานล่าสุดของคุณ monotrendy

ฉบับที่แล้วผมติดค้างเพื่อนๆเรื่องของการแพนกล้องเอาไว้ การแพนกล้องถ้าพูดกันในแง่ของการถ่ายวิดีโอ ก็คงจะหมายถึงการที่เราหันกล้องขนานไปกับทิศทางของวัตถุที่เราจะถ่าย ในแง่ของการถ่ายภาพนิ่งแล้วก็ไม่ต่างกันครับ เพียงแต่เมื่อใช้เทคนิคนี้กับการถ่ายภาพนิ่ง ภาพที่ได้ก็จะมีลักษณะที่ผสมกันระหว่าง ภาพเคลื่อนไหว กับ ภาพที่หยุดนิ่ง สร้างความน่าสนใจให้กับภาพถ่ายของเราได้เป็นอย่างดี ถ้าใครยังนึกไม่ออกว่าภาพที่ถ่ายจากเทคนิคการแพนกล้องเป็นยังไง ลองดูภาพตัวอย่างภาพนี้ก่อนครับ
เพื่อนๆคงจะเห็นว่าจากภาพตัวอย่าง ตัวของวัตถุที่เราจะถ่ายนั้นดูชัดเจนจนเกือบเหมือนจะหยุดนิ่ง แต่ลักษณะของฉากหลังกลับดูเบลอแสดงถึงการเคลื่อนไหว เมื่อมารวมกันในภาพเดียวแล้วก็สื่อให้เห็นถึงความมี Movement หรือการเคลื่อนไหวในภาพได้เป็นอย่างดี เทคนิคนี้จึงเหมาะในการนำมาใช้ถ่ายสิ่งที่เคลื่อนไหว เพื่อที่จะสื่อให้เห็นว่าวัตถุนั้นเคลื่อนไหวรวดเร็วเพียงใด ในขณะเดียวกันผู้ชมภาพก็ต้องเห็นวัตถุตัวที่กำลังเคลื่อนไหวด้วยว่าเป็นอะไรหรือมีสีหน้า ท่าทางอย่างไร ซึ่งลำพังการใช้เทคนิคเปิดชัตเตอร์เป็นเวลานานอย่างเดียวจะไม่สามารถจับภาพวัตถุให้อยู่นิ่งได้ (ภาพวัตุจะเบลอไปหมด) หรือการใช้ชัตเตอร์เร็วๆก็จะหยุดการเคลื่อนที่ของวัตถุให้หยุดนิ่ง ไม่รู้สึกถึงการเคลื่อนไหว

การแพนกล้องมีเทคนิคง่ายๆคือ การหันกล้องไปยังทิศทางที่วัตถุเคลื่อนมา ในขณะที่กดชัตเตอร์ลงก็ให้หันกล้องขนานไปยังทิศทางเดียวกับวัตถุด้วย ในจังหวะที่ม่านชัตเตอร์เปิดเพื่อรับแสงและปิดลง คือจังหวะที่เราหมุนกล้องก็จะทำให้ได้ภาพฉากหลังที่เป็นเส้นสายมีความเคลื่อนไหว ตรงข้ามกับตัวของวัตถุที่คมชัด

หากใช้สปีดชัตเตอร์ที่สูงเกินไป จะจับภาพวัตถุให้หยุดนิ่งจนดูเหมือนไม่มีการเคลื่อนไหว
ในทางกลับกัน หากใช้ความเร็วชัตเตอร์ที่ต่ำเกินไป ภาพจะเบลอจนมองไม่ออกว่าอะไรเป็นอะไร

การเลือกใช้ความชัตเตอร์ก็มีความสำคัญเช่นกัน โดยปกติความเร็วชัตเตอร์ที่เหมาะสมในการแพนกล้องก็คือที่ประมาณ 1/15 ? 1/125 วินาที ขึ้นอยู่กับความเร็วของวัตถุที่กำลังเคลื่อนที่ ถ้าเคลื่อนที่ช้าๆ เช่นคนเดิน รถเข็นหรือเด็กวิ่ง ก็ใช้ความเร็วชัตเตอร์ที่ไม่สูงมาก แต่หากเป็นรถวิ่งเร็วๆหน่อยก็ต้องเพิ่มความเร็วชัตเตอร์ตามไปด้วย อันนี้ไม่มีสูตรตายตัวต้องไปลองงมๆดูเองครับ บอกได้พอเป็นแนวทาง ส่วนโหมดที่แนะนำก็คือโหมด Tv,S เพราะเป็นโหมดที่ให้เราควบคุมความเร็วชัตเตอร์ได้อย่างอิสระ

อีกเรื่องที่สำคัญก็คือการโฟกัสภาพครับแนะนำให้ใช้โฟกัสแบบจุดเดียว ไม่ต้องใช้แบบติดตามวัตถุนะครับเพราะกล้องอาจจะจับวัตถุได้ช้าหรือจับพลาดเป้า เอาแบบจุดกลางจุดเดียวบ้านๆนี่แหละ กะจังหวะให้พอวัตถุวิ่งผ่านมาได้ระยะหน่อยก็ให้กดโฟกัสและกดชัตเตอร์ถ่ายลงไป พร้อมๆกับเอี้ยวหมุนตัวไปตามทิศทางของวัตถุด้วย (เอี้ยวตัวนะครับ ไม่ใช่เดินหรือวิ่งตามวัตถุ ขาควรอยู่กับที่) จนกว่าชัตเตอร์จะเปิด-ปิดเสร็จจึงค่อยหยุดเอี้ยวครับ บางคนอาจจะใช้วิธีโฟกัสไปตรงตำแหน่งที่ต้องการล่วงหน้า (โดยอาสโฟกัสไปที่พื้นถนนตรงที่คาดว่าวัตถุจะวิ่งผ่าน) แล้วปรับเป็น MF เมื่อวัตถุเคลื่อนมายังจุดที่โฟกัสล่วงหน้าแล้วจึงค่อยกดชัตเตอร์ ก็ได้เหมือนกัน อันนี้แล้วแต่ความถนัดครับ

เทคนิคการแพนกล้องหลักๆก็มีแค่นี้แหละครับ ที่เหลือก็แค่นำไปฝึกฝนบ่อยๆ เราก็จะชำนาญแล้วมองออกเองครับ ว่าวัตถุเคลื่อนที่เร็วเท่านี้ ควรใช้ความเร็วชัตเตอร์เท่าใดจึงจะพอดี จากนั้นอาจนำไปประยุกต์กับเทคนิคอื่นๆเพิ่มเติม เช่นเอียงกล้องเพื่อให้ได้มุมแปลกๆ หรือการยิงแฟลชช่วย ยังไงก็ลองไปฝึกใช้งานดูนะครับ สำหรับฉบับนี้ต้องขอลาไปก่อน สวัสดีครับผม ;P

บทความโดย monotrendy

ผลงานล่าสุดของคุณ monotrendy

ช่วงปลายฤดูฝนอย่างนี้ ยังคงมีฝนโปรยลงมากวนใจอยู่เกือบทุกวัน หลายๆคนคงไม่ค่อยอยากออกไปถ่ายภาพที่ไหนไกลๆ ถ้าขี้เกียจฝ่าฝน ผจญรถติดออกไปหาที่ถ่ายภาพ เช่นตามน้ำตก หรือป่าเขา ก็ลองมองหาสถานที่เที่ยวใกล้ๆบ้านดูสิครับ ไม่ว่าจะเป็น สวนสาธารณะ สวนพฤกษศาสตร์ หรือพิพิธภัณฑ์ต่างๆ ก็น่าสนใจเหมือนกัน แต่สถานที่ที่ผมจะแนะนำในวันนี้ก็คือ สวนสัตว์ครับ

อ๊ะๆ อย่าเพิ่งคิดว่า สวนสัตว์เป็นสถานที่ที่มีแต่เด็กๆเท่านั้นที่ชอบไป ผู้ใหญ่อย่างเราๆหรือผู้ที่รักการถ่ายภาพ ?ต้อง? ไปให้ได้เลยครับ เพราะเดี๋ยวนี้สวนสัตว์ในบ้านเรามีสัตว์ต่างๆจากทั่วโลก เยอะแยะมากมาย รวมถึงมีการจัดการสถานที่ให้ดูใกล้เคียงกับธรรมชาติมากยิ่งขึ้น สัตว์จำนวนมากไม่ได้อยู่ภายในกรงเหมือนเมื่อก่อนแล้ว และที่นี่ก็เป็นสถานที่ที่เหมาะสำหรับการฝึกถ่ายภาพสัตว์ต่างๆ (ที่ในชีวิตจริงหาชมได้ยาก) ว่าแล้ว ก่อนจะออกไปถ่ายภาพก็อย่าลืมเตรียมตัว พร้อมกับเคล็ดลับเล็กๆน้อยๆกันก่อนนะครับ

1. อุปกรณ์ที่จำเป็น

ใครที่ใช้กล้องคอมแพค ก็ไม่ต้องเตรียมอะไรมากมายครับ เช็คเมมโมรี่การ์ดและชาร์จแบตเตอรีกล้องให้เรียบร้อย ส่วนใครที่ใช้กล้อง DSLR ถ้ามีเลนส์ซูมไกลๆ เช่น 70-200 มม. หรือ 70-300 มม. ก็ควรพกไปด้วย เพราะสัตว์ในสวนสัตว์ส่วนใหญ่มักจะอยู่ไกลเกินกว่าระยะของเลนส์ช่วงนอร์มอล หรือถ้าใครขี้เกียจพกเลนส์หนักๆก็อาจหา (หยิบยืม) เลนส์ช่วงยาวๆ หรือเลนส์ซูมครอบจักรวาลจำพวก 18-200 มม. ไปด้วยก็ดีครับ สะดวก ไม่ต้องเปลี่ยนเลนส์ไปมา

2. การปรับตั้งกล้อง

ถ่ายสัตว์ในสวนสัตว์ ถึงแม้จะง่ายกว่าถ่ายสัตว์จริงๆในธรรมชาติ เพราะสัตว์ที่อยู่ในสวนสัตว์จะคุ้นเคยกับคน ไม่ตื่นกลัว และไม่ค่อยมีพื้นที่ให้วิ่งไปมา แต่ถึงกระนั้น ธรรมชาติของสัตว์ป่าส่วนใหญ่มักจะขี้ระแวงและมักจะไม่ค่อยอยู่นิ่ง ดังนั้นจึงควรระวังเรื่องการโฟกัสให้ดี ควรเลือกใช้จุดโฟกัสแบบจุดเดียว จะดีกว่าการใช้ออโต้โฟกัส เพราะระบบออโต้โฟกัสบางครั้งอาจไปโฟกัสผิดที่ผิดทางได้ ถ้าจะให้สะดวกก็เลือกใช้จุดโฟกัสจุดกลางจุดเดียวไปเลย ส่วนเรื่องระบบการโฟกัสจำพวกติดตามการเคลื่อนไหวก็ไม่จำเป็นต้องใช้ครับ เพราะอย่างที่บอกว่าสัตว์ในสวนสัตว์ส่วนใหญ่ไม่ค่อยจะมีที่ให้วิ่งไปวิ่งมามากนัก อย่างมากก็แค่เดินไปมาหรือปีนป่ายอยู่ไม่ว่องไวมาก กะจังหวะโฟกัสให้ดีๆก็พอแล้วครับ

3. เลือกโหมดใช้งาน

การถ่ายภาพสัตว์ ถ้าเป็นสัตว์เลี้ยงของเราหรือสัตว์ทั่วๆไป เรามักจะใช้โหมด Tv หรือโหมด S เพื่อกำหนดชัตเตอร์เอง (เพื่อจะได้จับการเคลื่อนไหวของสัตว์) แต่สำหรับสัตว์ในสวนสัตว์ ผมแนะนำให้ใช้งานในโหมด A หรือ P เป็นส่วนใหญ่ครับ เพราะอย่างที่บอก ว่าสัตว์ในสวนสัตว์ ไม่ค่อยตื่นคนหรือวิ่งหนี (แล้วแต่ชนิดของสัตว์ด้วย) ส่วนมากที่เห็นจะเชื่องๆ ยืนกินอาหาร ไม่ก็นอนอยู่กับที่มากกว่า อีกทั้งถ้าถ่ายกลางแจ้ง แสงมักจะพอเหลือเฟือ ทำให้เราได้ความเร็วชัตเตอร์ที่สูงพออยู่แล้ว ดังนั้นจึงอยากให้สนใจเรื่องการคุม Depth หรือความชัดลึกมากกว่า เวลาถ่ายสัตว์ในสวนสัตว์เนี่ย พยายามอย่าถ่ายให้เหมือนกับว่าสัตว์โดนขังครับ ให้ใช้รูรับแสงกว้างๆหน่อย เพื่อเบลอ ฉากหลังออกไป ให้เห็นแต่สัตว์ก็พอ อย่าให้เห็นลูกกรง ท่อน้ำ ถาดอาหาร หรือสิ่งรบกวนอื่นๆที่ทำให้ดูไม่เป็นธรรมชาติ แต่ยังไงเสีย ก็อย่าลืมเช็คสปีดชัตเตอร์ด้วยนะครับ ว่าต่ำเกินจนมืออาจจะถือไม่นิ่งหรือเปล่า

4. เทคนิคการถ่าย

ถ้าสัตว์อยู่ในกรง มีลูกกรงหรือตาข่ายขวางอยู่ พยายามเอาเลนส์ไปชิดกับกรงหน่อย แล้วโฟกัสสัตว์ด้วยมือแทน (ใช้ Manual Focus) เพราะกล้องบางตัวถ้าเราใช้ออโต้โฟกัส กล้องมักจะไปโฟกัสที่ลูกกรง เมื่อโฟกัสสัตว์ได้แล้วก็ใช้ร่วมกับรูรับแสงกว้างๆ จะช่วยอำพรางภาพไม่ให้เห็นลูกกรงชัดเจนเกินไปได้
ถ้าสัตว์วิ่งหรือกระโดด ให้ใช้การแพนกล้องช่วย โดยการปรับสปีดให้ช้าลง (ถ้าเราอยู่ในโหมด A ให้หรี่รูรับแสงแคบลง เพื่อให้ได้ชัตเตอร์ที่ช้า แต่ถ้าอยู่โหมด S ก็ลองเลือกความเร็วไปที่ 1/60 วินาทีหรือต่ำกว่า) จับโฟกัสที่ตัวสัตว์ตอนกำลังจะผ่านหน้ากล้อง กดชัตเตอร์ลงถ่ายพร้อมกับหมุนกล้องตามทิศทางที่สัตว์วิ่งหรือกระโดดไป ก็จะทำให้ได้ภาพสัตว์ที่ชัดเจน แต่ฉากหลังเคลื่อนไหว ดูน่าสนใจไปอีกแบบ

ควรระวังเรื่องการวัดแสงให้ดี ถ้าถ่ายสัตว์ที่ตัวสีดำๆที่อยู่ในกรงมืดๆ เช่น หมี ก็ควรระวังภาพออกมาโอเวอร์ด้วย
ควรเลือกระบบวัดแสงให้เหมาะสม โดยปกติใช้ระบบวัดแสงเฉลี่ยก็ค่อนข้างจะโอเค แต่บางโอกาสอาจต้องปรับมาเป็นระบบวัดแสงแบบหนักกลางหรือเฉพาะจุด ร่วมกับการชดเชยแสงดูบ้าง ลองหัดใช้งานดูครับ

5. เทคนิคอื่นๆ

อย่าเอาแต่ซูม บางครั้งถ้าสภาพแวดล้อมรอบตัวสัตว์ เช่น ต้นไม้จำลอง หรือบ่อน้ำดูน่าสนใจ ก็ถอยออกมาจับภาพสัตว์มุมกว้างกับสภาพแวดล้อมดูบ้าง หากจะถ่ายซูม ก็ลองเจาะตามส่วนต่างๆของสัตว์ เช่นแววตา เขี้ยว กรงเล็บ หรือลวดลายที่น่าสนใจ เป็นต้น? และระมัดระวังการใช้แฟลชด้วย เพราะจะเป็นการรบกวนสัตว์ ทางที่ดีไม่ควรใช้เลยจะดีที่สุด

6. ความปลอดภัยเป็นเรื่องสำคัญ

ถึงแม้ว่าสวนสัตว์จะดูเหมือนเป็นที่ที่ดูสัตว์ได้อย่างปลอดภัย แต่ช่างภาพบางคนก็อาจมัวแต่ห่วงว่าจะได้ภาพ จนลืมละเลยเรื่องสำคัญไป การปีนป่ายลงไปในบ่อสัตว์ การเข้าใกล้กรงจนเกินไป หรือไปแหย่สัตว์ให้ตื่นหรือโกรธ เพื่อจะเก็บแอ็คชั่น เป็นสิ่งที่ไม่ควรทำอย่างยิ่ง ผมเคยเห็นฝรั่งแหย่กล้องเข้าไปใกล้บ่อของลิงอุรังอุตัง เพราะคิดว่าลิงคงข้ามมาไม่ถึง สุดท้ายก็ถูกลิงแย่งกล้อง พร้อมเลนส์ซูมตัวละครึ่งแสนไปจากมือต่อหน้าต่อตา แบบนี้จะโทษสัตว์หรือโทษคนดีล่ะครับ – -?

เอาล่ะครับ เทคนิคเล็กๆน้อยๆที่อยากจะแนะนำก็คงมีแค่นี้ ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับจินตนาการของช่างภาพเอง ลองฝึกฝน ลองมองหาเทคนิคการสร้างสรรค์ภาพแปลกๆใหม่ๆด้วยตัวเองดูครับ อย่ายึดติดว่า ถ้าจะถ่ายภาพสวยๆได้ ต้องออกไปฝึกตามป่าเขาหรือน้ำตก ที่ไม่มีคนไปถึงเท่านั้น ถ้าเราตั้งใจซะอย่าง สวนหลังบ้าน หรือห้องทำงาน อะไรๆก็จับมาเป็นที่ฝึกฝนได้หมดแหละครับ ขอให้ตั้งใจและได้ภาพสวยๆกลับมากันนะครับ ;P

บทความโดย : monotrendy

ผลงานล่าสุดของคุณ monotrendy

ชัตเตอร์ (Shutter) คือม่านบางๆที่อยู่ในตัวกล้อง ทำหน้าที่เป็นปราการด่านสุดท้าย คอยควบคุมปริมาณแสงที่จะตกลงสู่เซ็นเซอร์ กล้องของเราๆท่านๆล้วนแต่มีม่านชัตเตอร์แถมมาให้ด้วยทุกตัว (กล้องใครไม่มียกมือขึ้น) ม่านชัตเตอร์ในกล้องดิจิตอลระบบ SLR จะเป็นม่านแบบควบคุมด้วยอิเล็กทรอนิกส์ ทำให้สามารถเปิดปิดที่ความเร็วสูงๆได้

ระยะเวลาการเปิดปิดของม่านชัตเตอร์นี้ มีหน่วยเรียกเป็นวินาที เช่น ม่านชัตเตอร์กล้องหลายๆตัวจะสามารถเปิดรับแสงทิ้งไว้ได้ช้าสุด 30 วินาที และเร็วสุดถึง 1/8000 วินาทีเลยทีเดียว (1ส่วน 8 พันวินาที ซึ่งถือว่าเร็วมาก) ระยะการเปิด-ปิดชัตเตอร์ (ต่อไปจะเรียก Speed shutter : สปีดชัตเตอร์) นอกจากจะมีผลกับปริมาณแสงที่ตกลงสู่เซ็นเซอร์แล้ว ยังมีผลเกี่ยวเนื่องกับอีกเรื่องหนึ่ง นั่นก็คือ การจับการเคลื่อนไหว และ การถ่ายทอดการเคลื่อนไหว นั่นเอง

เคยมั้ยครับ ที่ดูภาพถ่ายการแข่งกีฬา แล้วเห็นนักกีฬา เหมือนหยุดนิ่งไม่เคลื่อนไหว ทำให้เห็นสีหน้าท่าทางต่างๆได้อย่างชัดเจน หรือเคยเห็นภาพน้ำตกไหลลงมาเป็นสาย พลิ้วไหว ดูนุ่มนวล หรือภาพหยดน้ำที่แตกกระเซ็นเห็นเป็นเม็ดๆ ภาพเหล่านี้ถ่ายด้วยการใช้เทคนิคการควบคุมสปีดชัตเตอร์นั่นเอง

การควบคุมความเร็วชัตเตอร์ มีหลักการง่ายๆ ไม่มีอะไรซับซ้อน อันดับแรก ให้ดูความต้องการของเราเป็นหลักครับ ถามตัวเองก่อนว่าจะถ่ายอะไร ให้หยุดหรือเคลื่อนไหว ยกตัวอย่างเช่น ถ้าอยากถ่ายน้ำตกให้ดูพลิ้ว เป็นสาย นุ่มนวล ก็ให้ปรับสปีดชัตเตอร์ให้ช้าๆ เช่นอาจจะ 1 วินาทีหรือช้ากว่านั้น ขึ้นอยู่กับสภาพแสงกับสถานที่นั้นๆ บอกตายตัวไม่ได้ (บอกได้แค่ช้าๆ ต้องลองถ่ายแล้วดูเอาเอง)

ถ้าถ่ายออกมาแล้ว ยังนุ่มไม่พอ ก็ลองลดความเร็วลงดูอีกครับ อย่าลืมปรับกล้องไปที่โหมด Tv (Canon) หรือโหมด S (Nikon) เพื่อที่เราจะได้ควบคุมแต่สปีดชัตเตอร์ไม่ต้องไปสนใจอย่างอื่น และใช้ขาตั้งกล้องเพื่อกันภาพสั่นด้วยนะครับ การใช้สปีดชัตเตอร์ต่ำๆต้องระวังแสงเข้ากล้องมากเกินด้วยนะครับ ถ้าหรี่รูรับแสงจนสุดแล้ว แต่แสงยังเกินอยู่ ลองลดแสงลงโดยการตั้ง ISO ให้ต่ำๆ ใช้ฟิลเตอร์ ND หรือ CPL เพื่อลดแสง หรือไม่ก็เปลี่ยนไปถ่ายตอนเช้าตรู่หรือพลบค่ำที่แสงน้อยๆ จะดีกว่าครับ

สำหรับการถ่ายภาพโดยหยุดการเคลื่อนไหวก็ตรงกันข้ามครับ สมมุติอยากถ่ายภาพคนกำลังวิ่งหรือเตะบอลให้ดูหยุดนิ่งบ้าง ก็เปลี่ยนมาเลือกใช้สปีดชัตเตอร์สูงๆ เช่น 1/500 วินาทีขึ้นไป ขึ้นอยู่กับความเร็วของวัตถุที่จะถ่ายด้วยนะครับ ว่าวิ่งช้าหรือเร็วแค่ไหน ถ้าจะหยุดรถจักรยานยนต์ที่วิ่งเร็วๆ ก็ต้องใช้ความเร็วชัตเตอร์สูงๆ เช่น อาจสูงถึง 1/1000 วินาทีขึ้นไป แต่ถ้าถ่ายคนเดินหรือวิ่งไม่เร็วมาก ใช้ความเร็วแค่ 1/500 วินาทีขึ้นไปก็น่าจะเพียงพอแล้ว

การใช้สปีดชัตเตอร์สูงมากๆมีข้อควรระวังก็คือ แสงจะเข้ากล้องได้น้อยเกิน หากเลนส์เปิดรูรับแสงกว้างสุดแล้ว แสงยังไม่พอ อาจจะทำให้ภาพมืด (under) ได้ (เลนส์ที่เปิดรูรับแสงได้กว้างมาก จึงได้เปรียบกว่า) วิธีแก้ก็คือ เร่ง ISO ให้สูงขึ้น เพื่อให้ได้สปีดที่เร็วขึ้น หรือถ่ายในตอนกลางวันที่แสงจัดๆ แทน

นอกจากการจับการเคลื่อนไหว หรือการปล่อยให้ภาพเบลอเพื่อให้เห็นการเคลื่อนไหวอย่างที่กล่าวมาแล้ว ยังมีลูกเล่นผสมอีกอย่างหนึ่งที่รวมภาพทั้งสองเข้าด้วยกัน คือตัวแบบชัดแต่ ฉากหลังเบลอ นั่นก็คือการแพนกล้องนั่นเอง การแพนกล้อง ทำได้โดยการตั้งสปีดชัตเตอร์ให้ต่ำๆ เช่น 1/50 วินาทีลงมา จากนั้นให้หันกล้องเข้าหาวัตถุ ในขณะที่วัตถุกำลังจะเคลื่อนผ่านหน้าเรา ให้กดชัตเตอร์ลงถ่ายแล้วค่อยๆหมุนตัว (แพนกล้อง) ให้ขนานไปตามวัตถุ ให้เราหมุนไปเรื่อยจนกว่าชัตเตอร์จะปิด

ถ้าเราจับจังหวะได้ถูกต้อง ไม่เร็ว ไม่ช้าเกิน เราก็จะได้ภาพวัตถุที่ต้องการชัด ในขณะที่ฉากหลังจะเบลอ สื่อให้เห็นถึงการเคลื่อนไหวได้เป็นอย่างดีครับ ผมจะพูดถึงเรื่องการแพนกล้องอย่างละเอียดอีกครั้งในภายหลัง (แนะนำให้ลองไปฝึกฝนกันดูก่อน)

สุดท้ายนี้ก็ขอฝากให้มือใหม่ทุกๆคนไปทดลองเล่นกับสปีดชัตเตอร์ เพื่อดูผลที่ได้ว่าจริงอย่างที่ผมบอกรึเปล่านะครับ ผมบอกเคล็ดลับให้แล้ว ถ้าอยากถ่ายภาพให้ดีๆต้องอย่าลืมหมั่นไปฝึกฝนนะครับ แล้วพบกันใหม่ สวัสดีครับ

บทความโดย : monotrendy
ผลงานล่าสุดของคุณ monotrendy

ช่วงนี้อากาศบ้านเราค่อนข้างแปรปรวน เดี๋ยวก็ฝนตก เดี๋ยวก็แดดออก ยิ่งมีข่าวการแพร่ระบาดของไข้หวัดสายพันธ์ใหม่อีก ถ้าไม่ระวังสุขภาพให้ดีก็อาจป่วยได้ง่ายๆ กล้องก็เหมือนกัน มาเจอสภาพอากาศในบ้านเราแบบนี้ ถ้าเก็บไม่ดีก็มีสิทธิ์รวนได้เช่นกัน know how ฉบับนี้มาพร้อมกับทิปเล็กๆน้อยๆในการดูแลสุขภาพกล้องและเลนส์ให้ถูกวิธีซึ่งหลายๆคนอาจจะยังไม่รู้กันนะครับ

กล้องไม่ชอบความร้อน ความชื้น และฝุ่นละออง

ข้อนี้ใครๆก็รู้กัน และในคู่มือกล้องก็มีบอกไว้อยู่แล้ว ว่าควรเก็บกล้องให้ห่างจากความร้อนสูง ความชื้นและฝุ่นละออง เพราะกล้องก็เหมือนอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ทั่วๆไป ที่ประกอบด้วยแผงวงจรที่ซับซ้อน ความร้อนความชื้นและฝุ่นสามารถทำอันตรายกับชิ้นส่วนต่างๆเหล่านี้ได้ โดยเฉพาะส่วนที่เป็นโลหะ ผมเห็นบางคนชอบเก็บกล้องไว้ในกระเป๋ากล้องอยู่ตลอดเวลา โดยไม่รู้ว่าเป็นวิธีที่ผิด เพราะกระเป๋ากล้องเป็นผ้าหนาๆ มักเก็บกักความชื้นเอาไว้ แถมยังมีฝุ่นเกาะอยู่ตามซอกหลืบต่างๆอีก เป็นอันตรายกับตัวกล้องและเลนส์เป็นอย่างยิ่ง

วิธีที่ถูกต้องคือ เมื่อไม่ใช้งานแล้ว ควรนำกล้องออกมาจากกระเป๋าทันที สามารถเอาวางไว้บนโต๊ะทำงานในอุณหภูมิทั่วไปได้? หรือถ้าจะให้ดี ควรหาซื้อกล่องพลาสติกที่ใช้ถนอมอาหารแบบที่มีระบบ Air-lock (หาซื้อได้ตามแผนกเครื่องครัว บนห้างทั่วๆไป ราคาไม่กี่ร้อย และมีหลายขนาดให้เลือก) ซึ่งช่วยกันอากาศ ความชื้นและฝุ่นจากภายนอกไม่ให้เข้ามาในกล่องได้ การเลือกซื้อกล่องชนิดนี้ ควรเลือกใบที่ขนาดใหญ่ๆหน่อย เผื่อไว้สำหรับใส่อุปกรณ์อื่นๆเช่น เลนส์ เมมโมรี่การ์ด ห

รือถ้าใครมีอุปกรณ์เยอะแยะมากมาย ก็อาจจะลงทุนซื้อตู้กันชื้นมาใช้เก็บอุปกรณเหล่านี้ แต่ราคาของตู้กันชื้นก็จะแพงเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน มีตั้งแต่หลายพันไปจนถึงหมื่น ขึ้นอยู่กับขนาดความจุ ข้อดีของตู้กันชื้นก็คือ สามารถควบคุมอุณหภูมิและความชื้นให้อยู่ในช่วงที่ปลอดภัยกับอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ต่างๆได้ ไม่จำเป็นต้องใช้ซิลิก้าเจล เพียงแต่ต้องใช้ไฟฟ้าในการทำงานด้วย ถ้าใครมีเลนส์แพงๆเยอะๆผมแนะนำให้ซื้อตู้กันชื้นมาเก็บจะดีกว่าครับ

เลนส์ก็ไม่ชอบความชื้นเช่นกัน

การเก็บเลนส์ก็เหมือนกับการเก็บกล้อง สิ่งที่ควรระวังเป็นพิเศษสำหรับเลนส์ก็คือ ความร้อนและความชื้น โดยเฉพาะความชื้น จะเป็นตัวเร่งให้เชื้อราที่มีอยู่ตามอากาศ และบังเอิญหลุดรอดเข้าไปภายในกระบอกเลนส์ เกิดการแพร่ขยาย บนชิ้นเลนส์ ทำให้เลนส์แพงๆของเราเกิดความเสียหายได้

การระวังไม่ให้เลนส์ขึ้นรา ก็มีหลักการง่ายๆคล้ายๆกับการเก็บกล้อง คือควรหากล่องสุญญากาศมาใส่ไว้ (จะใส่รวมกับกล้องก็ได้) และควรหาซื้อซิลิก้าเจล ซึ่งเป็นสารดูดความชื้น ลักษณะเป็นเม็ดสีใสๆ สามารถหาซื้อได้ตามร้านขายเคมีภัณฑ์ทั่วไป มีขายเป็นกระปุกๆละไม่กี่บาท จะถูกกว่าเราไปซื้อแบบเป็นซองจากร้าน

วิธีใช้งานก็คือ ตักซิลิก้าเจลมาใส่ในถุงพลาสติกแบบใส สัก2-3 ช้อนชา หรือจะเอามาใส่ในซองใส่ยาเม็ดแบบที่ได้จากร้านขายยา อย่าลืมเจาะรูเล็กๆให้ทั่วถุง เพื่อให้สามารถดูดความชื้นได้ดี จากนั้นจึงใส่ถุงซิลิก้าเจลลงไปในกล่องสุญญากาศด้วย ตัวซิลิก้าเจลจะช่วยดูดความชื้นที่หลงเหลือตามตัวกล้องและเลนส์ออกไป

ส่วนการดูระดับความชื้นที่เหมาะสม ต้องอาศัยอุปกรณ์วัดที่เรียกว่า Hygrometer หาซื้อได้ที่ร้านศึกษาภัณฑ์ บางรุ่นจะวัดอุณหภูมิได้ด้วย ราคาไม่กี่ร้อย? ไปจนถึงพันบาทแล้วแต่คุณภาพ? เลือกซื้อแบบเป็นเข็มที่ไม่แพงมากก็พอใช้ได้ครับ เอา Hygrometer ใส่ลงไปในกล่องด้วย ทิ้งไว้สัก 2-3 ชั่วโมงแล้วลองดูค่าความชื้นที่วัดได้

ความชื้นที่เหมาะสมในการเก็บกล้องควรจะอยู่ที่ 40 ถึง 50 บวกลบได้นิดหน่อย แต่ไม่ควรสูงเกิน 70 (ชื้นมาก) และต่ำเกิน 30 (อากาศแห้งมาก) นะครับ ถ้าชื้นมาก ก็อาจจะต้องเพิ่มซิลิก้าเจลลงไปอีก ถ้าแห้งมากไปก็แสดงว่าใส่ซิลิก้าเจลมากเกินไป ต้องเอาออกบ้าง (ไม่งั้นพวกส่วนที่เป็นยางของกล้องและเลนส์จะเสื่อมง่าย)

ส่วนซิลิก้าเจล ก็จะมีลิมิตในการดูดความชื้นเช่นเดียวกัน คือเมื่อมันดูดความชื้นจนเต็มแล้ว มันจะเปลี่ยนสีจากเดิม เช่นหากใช้ซิลิก้าเจลบลู ซึ่งเป็นสีน้ำเงิน เมื่อมันดูดความชื้นเต็มที่แล้ว จะเปลี่ยนเป็นสีชมพูใสๆ เราต้องนำออกมาพึ่งแดดจัดๆ หรือจะนำไปอบไล่ความชื้นออกจนมันกลายเป็นเม็ดสีฟ้าเหมือนเดิม จึงจะสามารถนำกลับมาใช้ได้อีก อย่าลืมตรวจดูตรงจุดนี้ด้วยนะครับ (ใครที่ใช้ตู้ดูดความชื้นก็จะสะดวกตรงที่ไม่ต้องมานั่งเช็คสีซิลิก้าเจลนี่แหละ)

อุปกรณ์ป้องกันกล้องยามออกทริป

หากเราต้องออกทริปเดินทางไกลไปในป่า บนดอย หรือที่ที่ชื้นมากหลายวันล่ะ จะทำยังไงถ้าไม่มีกล่องสุญญากาศไปด้วย ข้อนี้ผมแนะนำว่า ให้พกถุงพลาสติกแบบที่เป็น Zip lock ไปด้วย หรือถ้าไม่มีก็ใช้ถุงใสธรรมดาๆแทนก็ได้ เมื่อไม่ใช้กล้องแล้ว ก็เอากล้องและเลนส์ใส่ลงไปในถุง ใส่ซิลิก้าเจลและตัววัดความชื้นไว้ด้วย จากนั้นก็ปิดให้สนิท ถ้าเป็นถุงใสก็ใช้หนังยางรัดถุงไว้ให้ดี ไม่ให้อากาศเข้า เอาวางไว้ภายในอุณหภูมิห้อง ก็เพียงพอแล้วครับ

เป็นยังไงบ้างครับ กับทิปในการเก็บรักษากล้องที่ผมนำมาฝาก ทำไม่ยากเลยใช่มั้ยครับ ถ้าเทียบกับการปกป้องกล้องและเลนส์ราคาแพงของเราแล้ว ลงทุนกับการเก็บรักษาก็ถือว่าคุ้มค่าเลยทีเดียว ดูแลรักษาสุขภาพกล้องและเลนส์กันแล้วก็อย่าลืมดูแลรักษาสุขภาพของตัวเองด้วยนะครับ เดี๋ยวจะไม่มีแรงออกไปถ่ายภาพกัน

บทความ: monotrendy
ผลงานล่าสุดของคุณ monotrendy

ญี่ปุ่น? เมืองแห่งเทคโนโลยีไฮเทคสุดล้ำ และธรรมชาติอันสวยงามตระการตา จากเหนือจรดใต้ นอกจากนี้ญี่ปุ่นยังเป็นบ้านเกิดของเหล่าตัวการ์ตูนน่ารักๆ ที่เราคุ้นตากันดี ญี่ปุ่นคือประเทศในฝันของใครหลายๆคนที่อยากไปเยือนสักครั้ง ในชีวิตนี้ ผมเองก็เช่นกัน แต่ การไปท่องเที่ยวครั้งนี้ แน่นอนว่าไม่มีการง้อทัวร์ เพราะไม่อยากตะลอนแบบเท้าแตะพื้นได้ 10 นาทีแล้ววิ่งขึ้นรถ? อยากจะเที่ยวน้อยๆแต่เที่ยวนานๆ มากกว่า ก็เลยตัดสินใจวางโปรแกรมเดินทางเองทั้งหมด ถึงแม้จะขลุกขลักไปบ้าง แต่ก็น่าจะมันส์และมันส์กว่า ส่วนจะเป็นยังไงนั้น ลองไปดูกันครับ

จุดเริ่มต้นของการเดินทางในญี่ปุ่นครั้งนี้ ผมเลือกเที่ยวในแถบคันไซ (ภาคตะวันตก) ซึ่งมีเมืองศูนย์กลางชื่อคุ้นหูคือ โอซาก้า นั่นเอง ทันทีที่ล้อเครื่องบินแตะถึงพื้น ฝนฟ้าก็พร้อมใจกันตกลงมาต้อนรับการเดินทางของผมทันที แม้จะทำใจว่าต้องเจอฝนบ้างก็เถอะ แต่ไม่คิดว่าฝนที่นี่จะตกได้ตกดี ตกปรอยๆทั้งวัน ไม่ยอมให้เห็นพระอาทิตย์เลย

โปรแกรมท่องเที่ยววันนี้จึงต้องปรับเปลี่ยนเป็นโปรแกรมช้อปปิ้งแทน เป้าหมายของผมในวันนี้คือ ห้าง Bic Camera ตั้งอยู่ที่ย่านนัมบะ (Namba) ซึ่งเป็นย่านช้อปปิ้งแหล่งรวมศูนย์การค้าของโอซาก้าเลย

การเดินทางในโอซาก้า สะดวกมากครับ มีทั้งรถบัส รถรางและรถไฟใต้ดิน ผมซื้อบัตร One-Day Pass ซึ่งสามารถใช้ขึ้นรถไฟใต้ดินและรถบัส ได้ทุกสาย (เฉพาะในตัวเมืองโอซาก้านะ) โดยไม่จำกัดจำนวนครั้ง ภายในหนึ่งวัน ราคาแค่ 850 เยน ซึ่งถือว่าคุ้มมาก เพราะเดินทางเที่ยวนึงก็ราวๆ สองร้อยกว่าเยนแล้ว

ห้าง Bic Camera นี้เป็นห้างที่ขายสินค้าอิเล็กทรอนิกส์ที่ใหญ่และมีสาขามากแห่งหนึ่งของญี่ปุ่นเลยครับ ข้างในนี้มีสินค้าต่างๆเยอะแยะมากมาย ไม่ว่าจะเป็นโทรศัพท์มือถือ (ดีไซน์ล้ำมาก เห็นแล้วอยากสอยมาสักตัว แต่เค้าไม่ขายเครื่องเปล่า แถมซื้อมาก็ใช้กับบ้านเราไม่ได้ซะอีก – -?) ชั้นบนจะเป็นพวก AV (ไม่ใช่หนัง AV นะ) แต่เป็น Audio-Video พวกเครื่องเสียงและทีวีน่ะครับ แล้วก็มีของเล่น เกมส์ กล้องถ่ายรูป เยอะมากถึงมากที่สุด ส่วนราคาหรือครับ ดูแล้วก็ต้องส่ายหน้าแล้วบอกว่ากลับไปซื้อบ้านเราเถอะครับ

ของที่นี่ส่วนใหญ่ถ้าไม่แพงกว่าก็ราคาพอๆกับที่บ้านเราครับ (แต่ส่วนใหญ่จะแพงกว่าและบางรุ่นก็ใหม่กว่าบ้านเราด้วย) แต่ที่ผมสนใจก็คือ พวกของเล่นต่างๆ เช่นรถเหล็ก ชุดรถไฟ และของกระจุกกระจิกของค่าย TOMY ที่นี่จะขายถูกกว่าบ้านเราพอสมควร สุดท้ายก็เลยได้ของเล่นติดมือกลับไปฝากคนที่บ้านแทน (ห้างร้านที่นี่ส่วนใหญ่จะมีระบบสะสมแต้ม เพื่อแลกส่วนลดหรือของแถมด้วยนะครับ ใครที่มาซื้อบ่อยๆก็จะได้ประโยชน์มาก)

จุดหมายต่อไปของผมก็คือไปดูพวกกล้องและอุปกรณ์ที่ห้างขายเครื่องใช้ไฟฟ้าอีกแห่งก็คือ Yodobashi camera ซึ่งตั้งอยู่ใกล้กับสถานีโอซาก้าเลย (หรือถ้ามารถไฟใต้ดินก็ลงที่สถานี อูเมดะ : Umeda) บนห้างนี้ก็คล้ายๆกับที่แรก คือมีเครื่องใช้ไฟฟ้าเยอะมาก แต่ส่วนใหญ่จะเน้นไปทางกล้องดิจิตอลและอุปกรณ์เสริมต่างๆ ซึ่งมีเยอะกว่าร้านบนพันทิพย์รวมกันซะอีก

ใครที่อยากได้สินค้าหายาก ที่ไม่มีขายในบ้านเรา มาที่นี่อาจจะเจอได้ไม่ยาก แต่เมื่อดูราคาแล้วก็ต้องทำใจครับ โดยเฉพาะกล้องและเลนส์ เมื่อคำนวณเป็นเงินไทยแล้วก็ตกใจ เพราะแพงกว่าบ้านเราไปเป็นหมื่นเลย ได้แต่เดินคอตกออกมา (ได้มาแค่โบชัวร์กล้องแทน TT)

แต่จุดหมายยังไม่หมดครับ ร้านสุดท้ายที่ผมตั้งใจจะไปดูก็คือ ร้านขายกล้องและอุปกรณ์มือสองที่มีสาขาในญี่ปุ่นเยอะมาก ชื่อร้าน Kitamura ตั้งอยู่อีกฟากของถนนตรงข้าม Yodobashi camera นี่เอง ร้านสาขาโอซาก้านี่จะอยู่บนตึกเล็กๆ ชั้น 4 กับ 5

ผมขึ้นมาที่ชั้น 5 ซึ่งเป็นชั้นอุปกรณ์มือสอง เข้ามาจะเป็นห้องไม่กว้างมากนัก แต่มีกล้องและอุปกรณ์ต่างๆ ซึ่งเป็นของมือสองเต็มไปหมด สภาพที่เห็นถือว่าดีมากๆ (แทบไม่น่าเชื่อว่าเป็นของมือสอง)? สนนราคาเมื่อคำนวณดูแล้วก็พบว่า ถูกกว่าซื้อมือสองที่บ้านเราเสียอีก แถมสภาพก็ดูแทบไม่ออกว่าเป็นของมือสอง คือใหม่มาก? เมื่อลองจนแน่ใจว่าไม่สามารถห้ามกิเลสได้แล้ว ก็ลองต่อราคาดูปรากฏว่ายังลดได้อีกนิดหน่อย (คนขายใจดีครับ ให้ลองเลนส์จนพอใจ แม้คุยกันไม่รู้เรื่องแต่ภาษามือก็ช่วยได้มากเลย) งานนี้เลยได้ถอยเลนส์ระดับเทพในราคามนุษย์เงินเดือน มาสองตัวพร้อมฟิลเตอร์ดีๆมือสอง ในราคาเบาๆกลับออกมา ดีใจได้เสียเงินสักที (ฮา)

ถือว่าภารกิจวันแรกบรรลุผลไปด้วยดี ช้อปเพลินจนค่ำ ท้องเริ่มจะหิวแล้วแวะหาราเม็งอร่อยๆกินก่อนกลับที่พัก วันแรกหมดไปกับการช้อปปิ้งครับ (ฝนก็ยังไม่หยุดเลยนะเนี่ย) พรุ่งนี้ตามโปรแกรมจะไปชมวัดวาอารามที่เมืองหลวงเก่า ?เกียวโต? ครับ ไหนๆได้เลนส์มาละ ถือโอกาสพาเลนส์ไปทดสอบด้วยเลย (เผื่อมีปัญหาจะได้เอาไปคืนที่ร้านได้) ส่วนเรื่องราวจะเป็นยังไงติดตามต่อตอนหน้า ; )

บทความโดย monotrendy

แคนนอน อิงค์ ประเทศญี่ปุ่น แถลงอย่างเป็นทางการหลังจากประสบความสำเร็จในการคิดค้นเทคโนโลยีล่าสุด ระบบป้องกันภาพสั่นไหวออพติคอล ระบบไฮบริด (Hybrid IS: Hybrid Image Stabilizer) ได้เป็นรายแรกของโลก* ซึ่งระบบ Hybrid IS ช่วยลดการสั่นไหวของกล้องได้สมบูรณ์แบบมากยิ่งขึ้น ทั้งการสั่นไหวของกล้องแบบขึ้น-ลง (Shift camera shake) และแบบมุมก้มเงย (Tilt camera shake) ทำให้ภาพถ่ายคมชัดทุกองศาการเคลื่อนไหว โดยแคนนอนจะนำเทคโนโลยีนี้มาเป็นส่วนหนึ่งของเทคโนโลยีที่ใช้ในเลนส์สำหรับกล้องซิงเกิ้ลเลนส์ และวางจำหน่ายทั่วโลกภายในปลายปี 2009 นี้แน่นอน

?แคนนอนได้เริ่มต้นค้นคว้าวิจัยกลไกที่จะช่วยแก้ไขปัญหาของภาพที่เกิดจากสั่นไหวของกล้องมาตั้งแต่ปีพ.ศ. 2523 เป็นต้นมา จนกระทั่งในปีพ.ศ. 2538 แคนนอนได้เปิดตัวเลนส์ EF 75-300mm f/4-5.6 IS USM เลนส์ที่มีเทคโนโลยีช่วยแก้ปัญหาของภาพที่เกิดจากการสั่นไหวของกล้องแบบออพติคอลออกสู่สายตาชาวโลกเป็นครั้งแรก และตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา แคนนอนได้พัฒนาเลนส์ที่มีเทคโนโลยีป้องกันภาพสั่นไหวรุ่นต่างๆ ออกมาอย่างต่อเนื่อง จนถึงปัจจุบัน รวมทั้งสิ้น 21 รุ่น

?ระบบ Hybrid IS จะทำการประมวลผลโดยใช้รูปแบบการประมวลผลแบบใหม่ที่ถูกออกแบบให้ทำงานร่วมกับเซ็นเซอร์ทั้ง 2 ตัวเพื่อที่จะนำค่าของการสั่นไหวในมุมต่างๆทั้งในแนวการสั่นแบบมุมก้ม-เงยและการสั่นไหวแบบขึ้น-ลงมาคำนวนและปรับตั้งค่าการแก้ไขความสั่นไหวของภาพให้แม่นยำที่สุด ทำให้ระบบป้องกันการสั่นไหวของแคนนอนนั้นเป็นเทคโนโลยีที่สามารถป้องกันการสั่นไหวของภาพที่สมบูรณ์แบบที่สุด โดยที่ระบบป้องกันการสั่นไหวทั่วๆไปไม่อาจแก้ไขข้อผิดพลาดในจุดนี้ได้ทั้งหมด

และแคนนอนเองก็จะมีการนำเอาเทคโนโลยี Hybrid Image Stabilizer ไปพัฒนาควบคู่ไปกับเลนส์หลายๆรุ่นสำหรับกล้อง SLR เพื่อที่จะทำให้ระบบป้องกันภาพสั่นไหวในตัวเลนส์นั้นพัฒนาให้สามารถทำงานได้อย่างสมบูรณ์แบบยิ่งๆขึ้นไป

ในช่วงอากาศร้อนอย่างนี้ ไม่มีอะไรจะเหมาะไปกว่าการออกเดินทางหาที่เที่ยวเพื่อคลายร้อน ไม่ว่าจะเป็นภูเขา น้ำตก หรือทะเล แน่นอนว่า จะไปเที่ยวทั้งที ก็ต้องพกกล้องติดไปด้วยเพื่อบันทึกภาพสถานที่สวยๆ เก็บไว้ (และเพื่อเป็นหลักฐานว่าไปถึงที่จริงๆ) หลายๆ คนปวดหัวกับการจัดสรรอุปกรณ์ในการถ่ายภาพ เวลาที่ต้องออกเดินทางท่องเที่ยว ทำไมน่ะเหรอครับ?

ก็เพราะว่าลำพังแค่กระเป๋าสัมภาระ ข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวก็เยอะมากแล้ว ยิ่งต้องมาแบ่งพื้นที่ในการพกพากล้องและเลนส์แบบต่างๆ ที่น้ำหนักไม่ใช่จะเบาๆ หากไม่มีการเลือกสรรอุปกรณ์ที่เหมาะสมแบกไปทั้งหนักๆ อย่างนั้น ประมาณว่า ถ้าขาดเลนส์ไปสักช่วงนึง ชีวิตนี้คงถ่ายภาพไม่ได้อีกต่อไป – -? อย่างนี้แทนที่จะได้เที่ยวสนุกๆ กลับต้องมาเป็นทุกข์กับการแบกหามแทน know how ฉบับนี้ จึงมีข้อแนะนำดีๆ ในการเลือกเลนส์ที่เหมาะสมสำหรับไปเที่ยวครับ

พกพาอุปกรณ์ไปให้น้อยที่สุด

อย่าลืมว่าจุดประสงค์สำคัญในการออกทริปก็คือ ?การพักผ่อน? ดังนั้น พยายามอย่าพกอะไรไปให้เป็นภาระในการแบกหามให้มากนัก ลองคิดดูว่า ถ้าต้องไปปีนภูเขา ล่องเรือชมเกาะหรือสถานที่ที่ต้องลุยๆ หน่อย ของยิ่งเยอะยิ่งทำให้เดินช้า แทนที่จะมีเวลาเดินชมนกชมไม้ สบายๆ ชิลๆ กลับต้องมาทนทรมานแบกอุปกรณ์กล้องและเลนส์นับสิบกิโล แถมยังต้องมาพะวงกับอุปกรณ์จะเปียกน้ำหรือเปล่า จะเอาไปวางไว้ที่ไหนดีที่จะไม่หาย ฯลฯ แบบนี้ถือว่าผิดวัตถุประสงค์ของเรา จำเอาไว้ว่า เรามาเที่ยว ไม่ได้มาถ่ายภาพไปลงหนังสือ ททท. (แต่ถ้าอยากมาเก็บภาพไปใช้งานจริงจัง ถือว่ายกเว้น)

เลือกเลนส์ให้เหมาะสม

จากประสบการณ์ที่ผ่านมา ผมอยากจะแนะนำทุกๆ ท่านอย่างมากเลยก็คือ ควรเลือกเลนส์ให้เหมาะกับที่ที่เราจะไป ไม่จำเป็นต้องแบกไปหมดทั้งคลังแสงของเรา (ในกรณีของคนมีตังค์อ่ะนะ) เพราะนอกจากเรื่องของน้ำหนักเลนส์ที่กล่าวมาแล้ว มีน้อยครั้งที่เราจะได้ใช้มันทุกตัวจริงๆ (แล้วจะพกไปทำไมให้เมื่อยไหปลาร้าเนี่ย) เลนส์ยอดนิยมในการออกทริปก็คือ พวกเลนส์มุมกว้างงงงง… ทั้งหลายแหล่ เช่นช่วง 10-20 , 12-24, 17-40 mm.? เหมาะมากในการเก็บภาพบรรยากาศของสถานที่ โดยเฉพาะท้องทะเล หากใช้เลนส์มุมกว้างถ่าย จะดูอลังการ ยิ่งท้องฟ้าใสๆ มีเมฆสักนิดนึง เลือกช่วงเวลาดีๆ รับรองว่าเอารูปกลับไปอวด เพื่อนๆ ต้องอิจฉาตาร้อนกันเป็นแถวๆ แบบนี้เลนส์เทเลคงไม่จำเป็นสักเท่าไหร่ เลนส์ช่วง normal ก็จำเป็นเหมือนกัน เผื่อเอาไว้ใช้ถ่ายภาพเพื่อนฝูงหรือสิ่งของต่างๆ เช่นอาหาร เรือ ต้นไม้ น้ำตก อะไรแบบนี้ แค่นี้ก็คงเพียงพอแล้ว

เลือก ?เลนส์ตัวเดียว เที่ยวทั่วโลก?

เลนส์ประเภทนี้ มักถูกตั้งข้อรังเกียจเดียดฉันท์จากบรรดาโปรฯ อุปกรณ์ทั้งหลายแหล่ เพียงเพราะว่าช่วงซูมมันกว้าง เช่นมีช่วงซูมตั้งแต่ 17-85? หรือ 18-200 mm. คนเหล่านี้พอเห็นช่วงซูมเยอะๆ ก็จะร้องยี้และตู่ไว้ก่อนเลยว่า ให้ภาพห่วย ภาพไม่คม บวม ใช้แล้วดูไม่โปร แต่….ใครจะว่ายังไงก็ช่างเค้าเถอะครับ ถ้าคุณมีเลนส์พวกช่วงซูมยาวๆ แบบนี้ ผมแนะนำ (อย่างยิ่ง)เลยว่า เอามันไปด้วยเถอะครับ ใช้เป็นเลนส์ติดกล้องไปเลย รับรองว่าคุณจะเที่ยว+ถ่ายภาพ ได้สนุกมากแน่ๆ เจออะไรก็ซูมเข้าซูมออกถ่ายได้ทันที ไม่ต้องเสียเวลาถอดเปลี่ยนเลนส์ เพราะข้อดีของมันก็คือซูมได้เยอะ ครอบคลุมตั้งแต่ช่วงมุมกว้างไปจนถึงเทเลต้นๆ สะดวกสบายมาก ถ้าถามผมเรื่องคุณภาพ ผมไม่ซีเรียสนะ ใครบอกว่าเลนส์พวกนี้ถ่ายมาแล้วไม่คม แสดงว่าเค้าถ่ายภาพไม่เป็น (ห่วงแต่เรื่องความคม ปรับกล้องไม่เป็นอีกตะหาก) จริงอยู่ที่คุณภาพของมันไม่อาจจะไปทัดเทียมพวกเลนส์เกรดโปรตัวอื่นๆได้ แต่ถ้าใช้มันอย่างถูกต้อง (ปรับรูรับแสงแคบๆ) เอามาปรับแต่งต่ออีกนิดเท่านี้ก็อยู่แล้ว แลกกับความสะดวกสบายในการท่องเที่ยว ดีกว่าเป็นไหนๆ

ลำบากมากนัก คอมแพคไปเล้ยย

ไม่ได้กวน แต่พูดจริงๆ หลายครั้ง (อีกเหมือนกัน) ถ้าผมไปเที่ยวแบบชิลๆ กับครอบครัว ผมมักเลือกที่จะพกพาเจ้าจิ๋วแต่แจ๋ว (ดิจิตอลคอมแพค) แค่เพียงตัวเดียว เบาๆใส่กระเป๋าเสื้อหรือคล้องคอไปเที่ยวได้สบายๆ ไม่เปลืองพื้นที่ ใช้งานก็ง่าย หากอยากได้รูปตัวเอง แต่ไม่มีคนถ่ายให้ แค่วานพี่ป้าน้าอา อาซิ้มอาซ้อหรืออาเฮียขายโอเลี้ยงแถวนั้นถ่ายให้ก็ได้ ไม่ต้องสอนปรับโหมดอะไรให้วุ่นวาย ภาพก็ยังออกมาชัดแจ๋วเลย ยิ่งเดี๋ยวนี้ กล้องคอมแพคมันฉลาดจนผมว่ามันแซง DSLR ไปหลายขุมแล้ว แค่กดปุ่มชัตเตอร์ มันก็คำนวนให้เสร็จเลย แถมบางรุ่นยังกันน้ำ+กันกระแทกได้อีก ช่างเหมาะกับการท่องเที่ยวซะจริงๆ ดังนั้น ถ้ามีกล้องคอมแพคอยู่ที่บ้าน พามันไปเที่ยวด้วยเถอะครับ ^^

การถ่ายภาพท่องเที่ยว บางครั้งเราก็ไม่จำเป็นจะต้องยึดติดว่าจะต้องได้ภาพสวยเทพ เสมอไปหรอกนะครับ อย่าให้อุปกรณ์มาเป็นตัวถ่วงความสุขของเรา เพราะนานทีปีหน กว่าจะลางาน หนีเจ้านายหาเวลาออกมาเที่ยวได้ก็แสนจะยากเย็นแล้ว เอาเวลาไปเที่ยวพักผ่อนให้สุขใจดีกว่า แต่สำหรับใครที่จริงจังกับการถ่ายภาพก็ไม่ว่ากันครับ ของแบบนี้นานาจิตตัง ที่สำคัญ อย่าลืมหาขาตั้งกล้องเบาๆ สักตัว พกไปด้วย เผื่ออยากได้รูปตัวเองกับสถานที่ แต่ไม่มีคนแถวนั้นถ่ายให้ จะได้ไม่ต้องวิ่งหาคนช่วยหรือหาที่วางกล้องครับ ร้อนนี้ขอให้เที่ยวกันให้สนุกนะครับ ;P

บทความ : monotrendy
ผลงานล่าสุดของคุณ monotrendy

ตลาดกล้องดิจิตอลในปัจจุบันมีการแข่งขันกันอย่างดุเดือด ผู้ผลิตแต่ละค่ายต่างก็งัดกลยุทธ์ต่างๆขึ้นมาเอาใจลูกค้า ไม่ว่าจะเป็นระบบการทำงานอัจฉริยะแบบต่างๆ ความบางเบาของบอดี้ การทำงานที่รวดเร็ว ไปจนถึงความละเอียดที่มากขึ้น อีกทั้งราคาของกล้องดิจิตอลทั้งแบบคอมแพคและแบบ SLR (Single Lens Reflex) ต่างก็ถูกลงอย่างรวดเร็ว กล้องดิจิตอลแบบ SLR บางรุ่นที่เคยมีราคาสูงถึงสามสี่หมื่นกลับเหลือเพียงไม่ถึงสองหมื่น ทำให้ผู้ใช้กล้องคอมแพคและกำลังจะซื้อกล้องดิจิตอลหลายๆคนเกิดอาการลังเลเริ่มอยากเปลี่ยนมาใช้กล้องแบบ SLR บ้างแต่ก็ยังไม่มั่นใจว่าเปลี่ยนไปแล้วจะทำให้ถ่ายภาพได้สวยขึ้นแบบมือโปรมั้ย ถ้าคุณผู้อ่านเป็นหนึ่งในนั้น ลองมาดูข้อได้เปรียบของกล้องแบบ SLR (และข้อยกเว้น) กันก่อนดีมั้ยครับ เผื่อจะได้ตัดสินใจซื้อ (หรือไม่ซื้อ) ได้ง่ายขึ้น

1. คุณภาพของภาพที่ดีขึ้น กล้องดิจิตอลแบบ SLR มีขนาดของเซนเซอร์รับแสงที่ใหญ่ ที่ทำงานร่วมกับระบบเลนส์ที่มีคุณภาพมากกว่ากล้องแบบคอมแพค อีกทั้งยังสามารถควบคุมการทำงานในด้านต่างๆได้อย่างละเอียดกว่า นั่นจึงเป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้คุณภาพของภาพถ่ายออกมาดีกว่ากล้องดิจิตอลแบบคอมแพค เมื่อเทียบกันภาพต่อภาพข้อยกเว้น แต่อย่าลืมว่ายังมีปัจจัยอื่นๆที่เป็นตัวกำหนดคุณภาพของภาพถ่ายอีก เช่น การตั้งค่าต่างๆในตัวกล้องไปจนถึงความชำนาญของช่างภาพเอง และที่สำคัญคุณภาพของภาพในกล้อง SLR ก็ขึ้นอยู่กับเลนส์ที่ใช้ด้วย กล้องแบบ SLR ที่ใช้เลนส์คุณภาพต่ำๆ คุณภาพของภาพก็อาจจะสู้กล้องแบบคอมแพคดีๆหลายๆตัวไม่ได้เช่นกัน

   

2. การทำงานที่รวดเร็วกว่า กล้องดิจิตอลแบบ SLR มีความเร็วในการทำงานที่สูงมาก ไม่ว่าจะเป็นช่วงตั้งแต่เปิดกล้องจนพร้อมใช้งาน หรือช่วงระยะเวลาที่กดชัตเตอร์ไปจนถึงภาพได้ถูกบันทึกลงการ์ดไปแล้ว (Shutter Lag) การโฟกัสภาพ และระบบการถ่ายภาพแบบต่อเนื่องก็รวดเร็วกว่าด้วย ทำให้เมื่อต้องเจอเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหัน ผู้ใช้กล้อง SLR ย่อมมีความได้เปรียบกว่าผู้ใช้กล้องแบบคอมแพค
   ข้อยกเว้น หากเราไม่ได้เป็นช่างภาพกีฬาหรือนักข่าว การใช้งานระบบถ่ายภาพต่อเนื่องแบบไฮสปีดหรือการตอบสนองที่รวดเร็วก็อาจไม่จำเป็นสำหรับเรานัก ตรงกันข้าม ยิ่งกล้องถ่ายภาพต่อเนื่องได้รวดเร็วเพียงใด ก็ยิ่งเปลืองหน่วยความจำและแบตเตอรี่มากขึ้นตามไปด้วย

   

3. บอดี้ความทนทานมากกว่า กล้องดิจิตอล SLR มีขนาดและรูปร่างที่ใหญ่ บึกบึน แข็งแรงกว่ากล้องแบบคอมแพค ทำให้ทนทานต่อการใช้งานแบบสมบุกสมบัน การจับถือก็ให้ความรู้สึกดูเป็นมืออาชีพมากกว่ากล้องคอมแพคข้อยกเว้น ความแข็งแรงบึกบึนก็ต้องแลกมาด้วยน้ำหนักและพื้นที่ในพกพาที่มากกว่ากล้องแบบคอมแพค ต้องเก็บกล้องไว้ในกระเป๋ากล้องที่ใหญ่เทอะทะและทำให้เมื่อยล้าได้หากต้องแบกกล้องและเลนส์ไปนานๆ ในขณะที่กล้องคอมแพคมีน้ำหนักที่เบากว่า ขนาดที่เล็กกว่า ก็จะได้เปรียบในเรื่องการพกพาสามารถเอาใส่ไว้ในกระเป๋าถือหรือกระเป๋าเสื้อและหยิบขึ้นมาถ่ายได้ทันทีโดยไม่มีปัญหาเรื่องน้ำหนัก
4. อุปกรณ์เสริมที่มีให้เลือกมากมายกว่า ไม่ว่าจะเป็น แฟลชแบบภายนอกที่ให้กำลังแรงสูง กริปสำหรับใส่แบตเตอรี่เพิ่มเติม และฟิลเตอร์สารพัดชนิด ฯลฯ อุปกรณ์ทั้งหลายเหล่านี้ล้วนแต่ช่วยให้สร้างสรรค์ภาพถ่ายได้อย่าง สนุกสนานและไร้ขีดจำกัด ในขณะที่อุปกรณ์เสริมของกล้องคอมแพคมีเพียงไม่กี่อย่าง หาซื้อก็ยากและบางอย่างราคาก็แพงกว่าอุปกรณ์เสริมของ SLR อีกด้วยข้อยกเว้น อันที่จริงแล้วอุปกรณ์เสริมของกล้อง SLR ที่จำเป็นจริงๆมีแค่ไม่กี่อย่างเท่านั้น ขึ้นอยู่กับสิ่งที่เราจะถ่ายมากกว่า การพกอุปกรณ์เสริมไปเยอะๆย่อมเป็นการเพิ่มน้ำหนักและเพิ่มค่าใช้จ่ายให้กับเราอีกด้วย

   

5. กล้อง SLR สามารถถอดเปลี่ยนเลนส์ได้ คุณสมบัติเด่นของกล้องแบบ SLR คือ ผู้ใช้สามารถถอดเปลี่ยนเลนส์ได้ จึงทำให้สามารถเลือกใช้เลนส์ที่เหมาะสมกับความต้องการได้ เช่น หากต้องการเก็บภาพทิวทัศน์ของทุ่งหญ้าที่กว้างสุดลูกหูลูกตา ก็เปลี่ยนมาใช้เลนส์มุมกว้างที่เก็บภาพได้องศาที่กว้าง แต่หากต้องการถ่ายภาพสัตว์ป่าซึ่งเราไม่สามารถเข้าไปใกล้ได้ก็เปลี่ยนมาใช้เลนส์เทเลโฟโต้ทางยาวโฟกัสสูงๆเพื่อดึงภาพให้ใกล้เข้ามา นอกจากนี้การเปลี่ยนไปใช้เลนส์คุณภาพสูงๆย่อมหมายถึงคุณภาพ สีสันและความคมชัดที่เพิ่มมากขึ้น ซึ่งกล้องคอมแพคไม่สามารถเทียบได้เลยข้อยกเว้น การซื้อเลนส์เพิ่ม ก็คือค่าใช้จ่ายที่ต้องจ่ายเพิ่มขึ้นนั่นเอง เลนส์คุณภาพดีๆ ก็ต้องแลกมาด้วยราคาหลายหมื่น บางครั้งแพงกว่าตัวกล้องเสียอีก (เลนส์บางตัวราคาหลักแสนเลยก็มี ) อุปสรรคอีกอย่างหนึ่งก็คือเรื่องของน้ำหนัก โดยเฉพาะเลนส์เทเลโฟโต้ที่มีทางยาวโฟกัสสูงๆมักจะมีน้ำหนักที่มากและขนาดที่ใหญ่เทอะทะ การถอดเปลี่ยนก็ทำได้ลำบาก เมื่อเทียบกับกล้องคอมแพคบางรุ่นที่มาพร้อมกับเลนส์ซูมคุณภาพดีที่ครอบคลุมการใช้งานทั่วไปแล้ว กล้องคอมแพคจึงได้เปรียบกว่าในเรื่องของความคล่องตัว

   

หวังว่าบทความนี้คงช่วยให้เพื่อนๆตัดสินใจได้ง่ายขึ้นนะครับ แต่อย่าลืมนะครับว่า กล้องเป็นเพียงแค่อุปกรณ์ในการถ่ายภาพเท่านั้น สิ่งสำคัญก็คือการฝึกฝนเรื่องของมุมมองในการถ่ายภาพของตัวช่างภาพเอง ซึ่งสามารถนำไปปรับใช้ได้กับกล้องไม่ว่าจะเป็น SLR หรือว่าคอมแพคก็ตาม

บทความ : monotrendy
ผลงานล่าสุดของคุณ monotrendy