หลังจากที่คุณได้คุ้นเคย (สนิทสนม) กับกล้อง DSLR และสามารถชดเชยค่าแสงให้เป็น “ สีเทากลาง 18%” ได้แล้ว ทีนี้เราลองมาดูว่าจะสามารถเลือกใช้ระบบวัดแสงแบบไหนให้เหมาะกับแต่ละสถานการณ์ได้บ้าง และควรเลือกใช้ตามความสามารถของระบบวัดแสงแบบนั้นๆ  เพื่อให้ได้ภาพอย่างที่ต้องการมากที่สุด กล้องถ่ายภาพส่วนใหญ่มีระบบวัดแสงให้คุณเลือกอยู่ 4 แบบครับ

1. ระบบวัดแสงแบบเฉลี่ยหลายส่วน (Multi-Segment Metering) เหมาะสำหรับภาพวิว ที่ไม่มีความแตกต่างของสภาพแสงมากนัก เหมาะสำหรับถ่ายภาพโดยรวมในลักษณ์ตามแสง ไม่เหมาะกับภาพที่มีความแตกต่างของแสงมากนัก (ภาพย้อนแสง) แต่สามารถย้อนแสงอ่อนๆได้ในช่วงก่อนพระอาทิตย์ขึ้น หรือก่อนพระอาทิตย์ตก….

2. ระบบวัดแสงแบบเฉลี่ยหนักกลางภาพ (Center-Weighted Metering) เหมาะสำหรับถ่ายภาพที่มีจุดสนใจขนาดใหญ่อยู่บริเวณกลางภาพ เช่น ภาพถ่ายแนวบุคคล ภาพอาหาร ซึ่งจะวัดแสงเน้นบริเวณกึ่งกลางภาพ มีขนาด
วัดแสงเฉลี่ยอยู่ที่ประมาณ 50-75% เมื่อเทียบกับขนาดของภาพที่ได้

3. ระบบวัดแสงเฉพาะส่วน (Partial Metering) เหมาะสำหรับถ่ายภาพวิวที่เน้นเฉพาะส่วน หรือถ่ายภาพสัตว์ต่างๆ ซึ่งมีขนาดเล็กเมื่อเทียบกับเฟรมภาพ เป็นระบบวัดแสงที่มีความละเอียดเหมือนกับระบบวัดแสงแบบเฉลี่ย
กลางภาพ แต่มีขนาดวัดแสงเฉลี่ยเล็กกว่า มีขนาดรัศมีประมาณ 8-15%  เมื่อเทียบกับขนาดของภาพที่ได้

4. ระบบวัดแสงเฉพาะจุด (Spot Metering) เหมาะสำหรับสภาพแสงที่มีความแตกต่างของแสงมาก เช่นภาพย้อนแสง (แสงอยู่ด้านหลังของแบบ) หรือสภาพแสงที่เป็นช่องผ่านทางหน้าต่าง หรือแสงที่ทะลุเมฆเห็นแสงเป็นลำๆ หรือไว้สำหรับถ่ายภาพเงาดำ (Silhouette) ระบบวัดแสงแบบนี้มีความแม่นยำสูงมาก ซึ่งหากวัดแสงพลาดแค่นิดเดียวก็สามารถทำให้วัดแสงผิดพลาดได้ เพราะมีขนาดจุดวัดแสงเฉลี่ยที่เล็กมากประมาณ 1-5% เมื่อเทียบกับขนาดของภาพที่ได้

ขออนุญาตออกตัวเอี๊ยดด…ดังๆ ก่อนจบบทนี้เลยนะครับ ว่าแต่ละตัวอย่างที่ผมยกตัวอย่างไปนั้น เป็นเพียงแค่คำแนะนำความสามารถของแต่ละโหมด ว่ามีความสามารถอย่างไรในการวัดค่าแสงเท่านั้น…ไม่ผิดเลยถ้าหากคุณจะเลือกโหมดใดๆก็ได้(ตามใจฉัน) และไม่เหมือนกับที่ผมยกตัวอย่างไป  “การถ่ายภาพเป็นงานศิลปะที่ไม่มีใครตัดสินได้ว่าผิดหรือถูก…มีแต่ว่าคุณพอใจแล้วหรือยังกับผลลัพธ์ที่ได้” (คำพูดเท่ๆ แบบนี้ไม่สามารถใช้ได้กับคณะกรรมการของเวทีการประกวดถ่ายภาพนะครับ 555…) ผมเพียงแค่บอกหลักการทำงานของแต่ละโหมดว่ามีการคำนวนหาค่าแสงอย่างไร

ที่เหลือก็อยู่ที่คุณแล้วล่ะครับว่าจะสร้างสรรค์ผลงานภาพถ่ายออกมาในแนวทางไหนที่ตรงใจมากที่สุด… หากมีข้อสงสัยหรือคำถามอื่นๆ สามารถพูดคุยกันได้ทุกเรื่อง (ที่เกี่ยวกับกล้องถ่ายภาพ) ตลอด 24 ชั่วโมงครับที่ apichatt@provision.co.th ยินดีอธิบายอย่างละเอียดทุกข้อสงสัยครับผม…

ฉบับหน้าพบกับขั้นตอนการปรับตั้งค่ากล้องถ่ายภาพให้ทันกับเหตุการณ์… เคยมั้ยครับเวลาไปถ่ายภาพแล้วปรับตั้งค่ากล้องถ่ายภาพช้า (ไม่ทันกับเหตุการณ์) ผมมีวิธีเตรียมตัวและกล้องถ่ายภาพให้พร้อม รวมถึงอธิบายนิสัยของโหมด M / Av / Tv / P ว่าเป็นอย่างไร  ถ่ายภาพอย่างความสุขทุกๆ คน นะครับ…

บทความ : Apichat

สวัสดีครับ Photo Know How ฉบับนี้ขอมาทำหน้าที่แทนคุณ monotrendy ที่ติดภาระกิจด่วนไม่สามารถมาโม้ เอ้ย!มาพบกับเพื่อนๆได้ ผมเลยขออาสามารับผิดชอบคอลัมน์นี้แทนไปพลางๆชั่วคราวก่อนครับ

หลังจากที่คุณสามารถจัดองค์ประกอบภาพรูปแบบต่างๆ ได้แล้ว สิ่งสำคัญอีกอย่างก็คือ จะถ่ายภาพอย่างไรให้ได้ค่าแสงที่เหมาะสมใกล้เคียงกับที่ตาของเราเห็น คุณสามารถบังคับให้แสงมืด หรือสว่างเฉพาะบริเวณที่ต้องการได้  จะบังคับให้ฉากหน้าสว่างแล้วให้ฉากหลังมืดก็ได้อีกเหมือนกันครับ กล้องถ่ายภาพ DSLR มีความฉลาดมาก (จริงๆ แล้วจะพูดว่าฉลาดกว่าผมอีกก็ไม่ผิดนะครับ…) แต่ก็อย่างว่าล่ะครับ กล้องถ่ายภาพก็เหมือนกับเครื่องมืออิเล็กทรอนิคส์ ทั่วๆไปที่ไม่สามารถทำงานได้เองอย่างเต็มระบบ คุณต้องเป็นคนออกคำสั่งให้กล้องถ่ายภาพทำงาน ต้องรู้ว่ากล้องถ่ายภาพทำงานอย่างไร  หรือทำอะไรได้อีกบ้าง ควรเรียนรู้กล้องถ่ายภาพของคุณให้มากๆนะครับ (ลองนึกว่าเค้าเป็นเพื่อนสนิทอีกคนหนึ่งก็ได้นะครับ 555)

ผมมีความลับจะบอกให้ จริงๆ แล้วเพื่อนสนิทของคุณนั้น เค้าตาบอดสีครับ กล้องถ่ายภาพ DSLR ไม่สามารถมองเห็นสีทุกสีที่มีอยู่มากมายบนโลกได้ ดังนั้นเค้าจึงปรับภาพให้เป็นขาวดำ แล้วแบ่งโซนสีออกเป็นโทนเข้มและโทนอ่อนหลายๆส่วนเพื่อนำไปประมวลผลภาพกลับไปเป็นภาพสีอีกครั้ง

กล้องถ่ายภาพ DSLR จะเห็นภาพเป็นขาวดำและแบ่งหลายๆโซน จากนั้นจะประมวลผลกลับไปเป็นภาพสี

…แต่กล้องถ่ายภาพก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าส่วนไหน Under ส่วนไหนที่ Over (อ้าว ฉลาดจริงๆ มั้ยเนี่ย)

ดังนั้นกล้องถ่ายภาพ DSLR จึงตัดสินใจอย่างแน่วแน่ว่าบริเวณใดๆก็ตามที่คุณวัดแสง จะถือว่ามีความเข้มของแสงแค่ 18% (สีเทากลาง) เท่านั้นพอ จากนั้นจะเปรียบเทียบความเข็มของแสงแล้วเข้าสูตรประมวลผลค่าแสงส่วนอื่นๆ ของภาพออกมาเป็นภาพสีที่สมบูรณ์อีกครั้ง คุณอาจจะยังนึกภาพไม่ออก เพื่อให้เห็นภาพชัดเจนยิ่งขึ้น

อย่างเช่น รูป A หากวัดแสงบริเวณใต้หมวกมีสีดำ แล้วไม่ชดเชยค่าแสงให้เป็น – (ลบ) ภาพที่ได้จะ Over เนื่องจากกล้องจะมองว่าบริเวณใต้หมวกที่มีสีดำคือค่าแสงที่ 18% แล้วดึงสีดำให้สว่างขึ้น

รูป B หากคุณวัดแสงที่บริเวณท้องฟ้า ซึ่งมีค่าสีใกล้เคียงกับสีเทากลาง 18% จากนั้นชดเชยค่าแสงเพิ่มขึ้นอีก +0.5
ก็จะได้ค่าแสงที่พอดีใกล้เคียงกับสีที่ตาเห็น และบริเวณอื่นๆ ของภาพ รวมทั้งสีของปลาหมึกไม่ขาวจนเกินไป สีของเม็ดทรายก็จะไม่ขาวจนไม่เห็นรายละเอียด รวมไปถึงสีเสื้อที่มีสีดำก็จะมีรายละเอียดมากขึ้น

รูป C หากวัดแสงบริเวณปลาหมึก แล้วไม่ชดเชยค่าแสงให้เป็น + (บวก) ภาพที่ได้ก็จะ Under เนื่องจากกล้องคิดว่าบริเวณปลาหมึกที่มีสีขาวคือค่าแสงที่ 18% แล้วดึงสีดำให้มืดลง ส่งผลให้บริเวณส่วนอื่นๆ ของภาพ เช่น หาดทรายและตัวปลาหมึก รวมทั้งส่วนประกอบของภาพมืดลงด้วย

*สิ่งสำคัญที่สุดหากคุณใช้โหมด Av / Tv / P เมื่อได้ค่าแสงที่ต้องการแล้วคุณต้องล็อคค่าแสงด้วยทุกครั้ง  เพราะหลังจากจัดองค์ประกอบของภาพใหม่ หากไม่ได้ล็อคค่าแสง กล้องถ่ายภาพจะเริ่มวัดแสงใหม่ ณ จุดบริเวณใหม่ที่คุณจัดองค์ประกอบภาพ ในกรณีนี้ผมวัดค่าแสงที่จุดโฟกัสตรงกลาง ยกตัวอย่างขั้นตอนที่ผิดเช่น

1 คุณเริ่มวัดแสงที่บริเวณท้องฟ้าแล้วชดเชยค่าแสงเป็น +0.5 ได้แล้ว (รูปตัวอย่าง A)
2. จัดองค์ประกอบภาพใหม่ สังเกตบริเวณจุดโฟกัสตรงกลางจะอยู่ที่บริเวณเงาของปลาหมึกซึ่งมืด จากนั้นกล้องจะเริ่มวัดค่าแสงใหม่โดยการเปลี่ยนค่าใดค่าหนึ่งยกอย่างเช่นหากคุณให้โหมด Av กล้องก็จะเปลี่ยนค่าจาก f11 เป็น F8 หรือถ้าคุณใช้โหมด Tv กล้องจะเปลี่ยนค่าความเร็วชัตเตอร์จาก 250 เป็น 1/125 ทำให้โดยรวมของภาพทั้งหมดสว่างขึ้นและไม่ได้เป็นอย่างที่เราวัดแสงไว้ในครั้งแรก

เพราะฉะนั้นขึ้นอยู่กับว่าคุณวัดแสงบริเวณไหน ถ้าคุณวัดแสงในส่วนที่เป็นสีดำ คุณต้องชดเชยแสงไปค่า – (ลบ)

เพื่อบอกกับกล้องถ่ายภาพว่านี้ไม่ใช่สีเทากลางนะ และถ้าคุณวัดแสงที่บริเวณสีขาว คุณต้องชดเชยแสงไปทาง + (บวก) เพื่อบอกกล้องให้รู้ว่านี่ก็ไม่ใช่สีเทากลางนะแต่เป็นสีขาว ทีนี้คุณคงเข้าใจแล้วนะครับว่าทำไมต้องชดเชย ค่าแสง แล้วเราจะรู้ได้อย่างไรว่า วัตถุนี้ควรที่จะชดเชยค่าแสง + หรือ – ตอบง่ายๆ เลย คือต้องวัดแสงให้เป็น จำสีที่เราจะชดเชยค่าแสง แล้วเลือกวัดตรงบริเวณ ณ จุดนั้น  คุณคงคิดว่ามีสีเยอะแยะเต็มไปหมด จำไม่ทัน …จริงๆ แล้วสีที่ใช้วัดแสงในสถานการณ์ที่ผมเจอมีอยู่ไม่กี่สีครับ คุณไม่จำเป็นต้องจำทุกสี เพียงแค่คุณจำสีหลักๆไม่กี่สี คือ สีขาว สีเหลือง  + / สีดำ – / สีเทา สีฟ้าเข้ม สีเขียวเข้ม 0 หรือดูค่าสีต่างๆได้ตามตารางครับ

ผมมีตัวอย่างภาพ พร้อมทั้งบอกบริเวณที่วัดแสง และชดเชยแสง เป็นภาพที่ผมถ่ายเก็บไว้ และไม่เคยบอกใครเลยจริงๆ ว่าผมวัดแสงบริเวณไหน (เพราะว่าจริงๆ แล้วก็ไม่มีใครถามผมเหมือนกัน 555)
การวัดแสงยังไม่สมบูรณ์ 100% ยังมีการเลือกใช้ระบบวัดแสงแบบเฉลี่ยทั้งภาพ, วัดแสงแบบเฉลี่ยหนักกลาง และการวัดแสงแบบเฉพาะจุด ควรเลือกให้เหมาะสมกับสถานการณ์ ไว้ติดตามต่อในฉบับหน้าครับ

บทความ : T. Apichat
ภาพ : T. Apichat

Photo Know How ฉบับนี้ ขอมาแนววิชาการสักหน่อย ปัจจุบันเราจะเห็นว่าผู้ใช้กล้องส่วนใหญ่ เมื่อต้องการถ่ายภาพ มักจะหยิบกล้องขึ้นมา เห็นอะไรแล้วก็ถ่าย หรือพยายามที่จะเก็บรายละเอียดทุกๆอย่าง ทำให้ภาพที่ออกมาดูรกรุงรัง เต็มไปด้วยรายละเอียดหรือวัตถุต่างๆ หาจุดเด่นแทบไม่เจอ

บ้างก็ถ่ายภาพคนออกมาหัวขาด มือขาดก็มี บางภาพก็จัดองค์ประกอบขาดๆเกินๆ ดูขัดกับความรู้สึก ปัญหาต่างๆที่กล่าวมานี้ ล้วนเกิดจากการที่ผู้ถ่ายภาพขาดความรู้ความเข้าใจ ที่เกี่ยวกับ องค์ประกอบของภาพ, จังหวะ, แสงเงา, สีสัน, ความหมาย, จุดเด่น? สิ่งต่างๆเหล่านี้เป็นเรื่องที่ต้องอาศัยการฝึกฝน บวกกับจินตนาการ และมีเทคนิคหรือหลักการเบื้องต้นที่ผู้ใช้กล้องควรศึกษาเอาไว้บ้าง เพื่อจะได้นำไปใช้ในการวางองค์ประกอบก่อนที่จะกดชัตเตอร์ครั้งต่อๆไป ดังนี้

1.องค์ประกอบของภาพ

หมายถึง การจัดวางสิ่งต่างๆ ลงในภาพ หากเราเปรียบช่องมองภาพ (View finder) ของกล้องเป็นเหมือนเฟรมหรือกระดาษวาดภาพ สิ่งต่างๆที่จะวางอยู่ภายในเฟรมหรือพื้นที่ว่างนั้น ก็คือองค์ประกอบของภาพของเรานั่นเอง ภาพถ่ายที่มีองค์ประกอบของภาพที่ดี มักจะทำให้ภาพดูดี สื่อความหมายได้อย่างชัดเจน ไม่ทำให้คนดูสับสน การจัดองค์ประกอบในการถ่ายภาพ ต่างจากการจัดองค์ประกอบในงานศิลปะแขนงอื่นๆก็คือ บางครั้ง เราไม่สามารถไปยุ่งกับวัตถุ ย้าย หรือขยับวัตถุต่างๆให้อยู่ในตำแหน่งที่เราต้องการได้ เช่น ย้ายต้นไม้ที่ขวางอยู่ออกไป หรือขยับรถที่จอดอยู่ให้ถอยออกไป วิธีแก้ไขก็คือใช้เทคนิคในการถ่ายภาพเข้ามาช่วย เช่น อาจจะย้ายมุมถ่าย ซูมเข้าไปใกล้ๆ หรือใช้การควบคุมการชัดลึก เป็นต้น
ในการถ่ายภาพ มีหลักการวางองค์ประกอบง่ายๆ ที่นิยมคือ ?กฏ 3 ส่วน?

• กฏ 3 ส่วน Rule of Thirds

คนส่วนใหญ่เวลาถ่ายภาพ มักจะวางวัตถุ หรือเลือกตัวแบบให้อยู่ตรงกลางภาพ ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องที่ผิดแต่อย่างใด
หากเลือกใช้เป็นครั้งคราวหรือใช้กับภาพถ่ายบางประเภท เช่น ภาพบุคคล ส่วนการถ่ายภาพที่มีองค์ประกอบในภาพหลายหลาย เช่น ภาพเรือลอยอยู่กลางท้องทะเล โดยมีฉากหลังเป็นภูเขาสีเขียว หากจัดวางจุดสนใจไว้ตรงกลางภาพ อาจจะทำให้ภาพดูน่าเบื่อ ขาดความน่าสนใจได้ นักถ่ายภาพส่วนใหญ่จึงนิยมวางภาพในตำแหน่งของ ?กฏ 3 ส่วน? นั่นคือ หากเราลองแบ่งพื้นที่ในช่องมองภาพ ออกเป็น 3 ส่วน โดยลากเส้นแบ่งทั้งด้านกว้างและด้านยาว ตรงบริเวณที่เส้นแบ่งตัดกัน เป็นจุดที่ดึงดูดสายตาของผู้ชมได้มากที่สุด เราจึงควรวางจุดสนใจเอาไว้ตรงบริเวณจุดตัดนั้นๆ เช่นในกรณีภาพถ่ายเรือที่กล่าวถึงข้างต้น ให้เราลองขยับกล้องเพื่อให้เรือมาอยู่ในตรงจุดตัด จุดใดจุดหนึ่ง แล้วจึงบันทึกภาพ ภาพที่ได้ก็จะมีความน่าสนใจมากกว่าวางเรือไว้ตรงกลางภาพ ในกรณีอื่นๆ ก็เช่นกัน ให้เราเลือกวัตถุที่เราต้องการนำเสนอ วางไว้ในตำแหน่งใดก็ได้ ตรงจุดตัดทั้ง 4 จุดนี้? และหากถ่ายภาพที่มีเส้นขอบฟ้า เช่น ภาพทะเลที่มีพื้นน้ำตัดกับเส้นขอบฟ้า เราก็นิยมวางตรงขอบฟ้ากับขอบน้ำนั้นไว้ตรงเส้นแบ่งเส้นใดเส้นหนึ่ง (จาก 2 เส้น) มากกว่าจะวางเส้นตัดของท้องฟ้าไว้ตรงกลางภาพ? (ดูรูปภาพประกอบ)

** เรื่องของกฎ 3 ส่วน เป็นที่นิยมกันมากในหมู่นักถ่ายภาพ บางครั้งอาจจะทำให้ภาพที่เราถ่ายออกมา ซ้ำๆกับภาพของคนอื่นๆ หรือภาพที่เห็นกันอยู่ทั่วๆไปตามเวบไซต์หรือโปสการ์ด อย่างไรก็ตาม มือใหม่ทุกคนควรจะฝึกวางองค์ประกอบภาพให้ได้ตามกฎ 3 ส่วน เสียก่อน หลังจากนั้นเมื่อเริ่มชำนาญมากขึ้น จึงค่อยหาแนวทางวาง
องค์ประกอบภาพในแบบที่ตัวเองถนัดอีกที

• ความสมดุล

เรื่องของความสมดุล เป็นหลักการทางศิลปะที่มีมานานแล้ว เนื่องจากการมองสิ่งต่างๆของคนเรามักจะมีความรู้สึกพอใจกับสิ่งที่มีสองด้านเท่าๆกัน เช่น ตาชั่ง ที่มีแขนข้างซ้ายและขวา คนเราที่มี 2 แขน หนังสือ ที่มีหน้าซ้ายและขวา ฯลฯ หากมีด้านใดด้านหนึ่งที่ขาดหายไป ก็มักจะทำให้เรารู้สึกขัดๆ หรือแปลกๆ ภาพถ่ายก็เช่นกัน โดยปกติ เราควรรักษาความสมดุลภายในภาพถ่ายของเรา ซึ่งสามารถทำได้หลายวิธี เช่น

สมดุล แบบ วัตถุ ซ้าย ? ขวา เท่ากัน

สมดุลแบบน้ำหนักของแสงสี

สมดุลแบบจำนวน

แต่อย่างไรก็ตาม ไม่ได้เป็นข้อห้ามตายตัวเสมอไป ว่าภาพถ่ายของเราต้องมีความสมดุล ซ้ายขวา บางครั้งภาพถ่ายที่มีวัตถุหรือจุดสนใจอยู่ด้านใดด้านหนึ่ง โดยทิ้งพื้นที่อีกด้านเอาไว้โล่งๆ ก็ดูดีได้ ซึ่งขึ้นอยู่กับความต้องการของช่างภาพเป็นสำคัญ บางคนเรียกการจัดภาพลักษณะนี้ว่า การจัดภาพที่ไม่สมดุล

การหากรอบให้กับภาพ

เป็นเทคนิคการจัดองค์ประกอบยอดนิยม บางครั้งก็เรียกว่าการวางฉากหน้าให้กับภาพ วิธีการก็คือ หาวัตถุ หรือองค์ประกอบบางอย่าง วางเป็นฉากหน้า หรือกรอบให้กับภาพที่เราถ่าย ดังเช่นตัวอย่าง

มีข้อควรระวังในการวางกรอบหรือฉากหน้าให้กับภาพก็คือ ระวังอย่าให้กรอบหรือฉากหน้าเด่นกว่าตัวแบบเรา เราอาจจะชดเชยแสงให้ตัวกรอบหรือฉากหน้า อันเดอร์หรือมืดลง เพื่อลบรายละเอียดออกไปก็ได้? และอย่าวางกรอบให้ใหญ่หรือกินพื้นที่ของภาพมากเกินไป

2.จังหวะ

หมายถึง จังหวะในการถ่ายภาพ เป็นสิ่งที่เราควรให้ความสนใจมากเช่นกัน จังหวะของภาพก็คือ ช่วงเวลาที่เรากดชัตเตอร์เพื่อเก็บภาพนั่นเอง ไม่ว่าจะเป็นภาพพระอาทิตย์กำลังจะขึ้น ภาพนกกำลังบิน ภาพคนกำลังกระโดดลงน้ำ ภาพสุนัขกำลังคาบสิ่งของ จังหวะของภาพถ่าย ส่งผลต่ออารมณ์และความรู้สึกของคนดู ให้เราลองเปรียบเทียบระหว่าง ภาพนกที่กำลังบินโฉบลงมาคาบปลา กับนกที่กำลังบินอยู่เฉยๆ สองภาพนี้มีจังหวะที่แตกต่างกัน อารมณ์ความรู้สึกต่างกัน ภาพแรกย่อมให้อารมณ์ที่ดีกว่า ทั้งที่เป็นภาพนกเหมือนๆกัน เนื่องจากได้จังหวะที่สำคัญ การถ่ายภาพให้ได้จังหวะที่ดีๆนั้น ต้องถามตัวเองก่อนว่าเราตั้งใจจะถ่ายอะไร เช่น ถ่ายภาพพระอาทิตย์ขึ้น ก็ควรไปเฝ้ารอตั้งแต่เช้ามืด ถ่ายภาพกีฬา ก็ต้องคอยโอกาสที่สำคัญ

เช่น นักฟุตบอลกำลังกระโดดแย่งโหม่งลูก หรือผู้รักษาประตูกำลังพุ่งปัดลูก เป็นต้น เมื่อเรารู้ความต้องการของเราแล้ว จึงค่อยวางแผนว่าควรจะจับภาพตอนไหน ถึงจะดึงอารมณ์ของภาพออกมาให้ได้มากที่สุด ซึ่งบางครั้งก็เป็นเรื่องที่ยาก เพราะจังหวะที่ดีๆ บางทีก็เกิดขึ้นมาอย่างไม่คาดฝัน ต้องอาศัยโชคอยู่บ้าง ช่างภาพจึงควรมีความอดทน มีความพร้อมทั้งตัวเราเองและอุปกรณ์ กล้องถ่ายภาพที่มีระบบถ่ายภาพต่อเนื่อง หรือ Burst-shot จะช่วยได้มาก ควรเช็คอุปกรณ์ให้เรียบร้อย เพราะหากถึงเวลาจริงๆขึ้นมา เจอจังหวะเหมาะๆ แต่กล้องกลับขัดข้องไม่สามารถจับไว้ได้ทัน ก็เป็นเรื่องที่น่าเสียดายมาก

สำหรับองค์ประกอบที่เหลือ ติดตามต่อได้ในฉบับหน้านะครับ สวัสดีปีใหม่ย้อนหลังครับ

บทความโดย : monotrendy

ผลงานล่าสุดของคุณ monotrendy

ก่อนอื่นก็ต้องขอกล่าวคำว่า สวัสดีปีใหม่ กับเพื่อนๆกันล่วงหน้าก่อนเลยนะครับ เผลอแป๊บเดียวใกล้จะสิ้นปีอีกแล้ว วันเวลาช่างผ่านไปเร็วจริงๆเลย ในช่วงระยะหลายปีที่ผ่านมา เริ่มตั้งแต่กล้อง DSLR ได้รับความนิยมกันในหมู่ช่างภาพอย่างกว้างขวาง เทคโนโลยีด้านต่างๆของกล้อง DSLR ก็พัฒนาขึ้นมาเรื่อยๆ

ทั้งทางด้านความละเอียด ระบบการทำงานรวมไปถึงลูกเล่นต่างๆที่แต่ละค่ายงัดออกมาเกทับกันอย่างเมามัน และถึงแม้ว่ากล้อง DSLR จะดูไฮโซ ดูล้ำยุคเพียงใด แต่เชื่อหรือไม่ครับว่ายังมีเทคโนโลยีอีกหลายอย่าง ที่กล้องคอมแพคของคุณป้าคนข้างๆเค้าเหนือกว่าเราอีกนะ ว่าแล้วก็ลองมาดูกันนะครับว่าในปีหน้า (หรือปีต่อๆไป) มีเทคโนโลยีใดบ้างที่มีแนวโน้มว่าจะนำมาใช้ในกล้อง DSLR

1.จอทัชสกรีน

จอทัชสกรีนไม่ใช่ระบบแปลกใหม่ของกล้องดิจิตอล เพราะที่ผ่านมาก็มีกล้องคอมแพคที่ใช้จอระบบสัมผัสให้เห็นกันอยู่แล้วหลายรุ่น เช่น SONY DSC N1, SAMSUNG NV100 HD, CANON IXUS 200IS เป็นต้น แต่สำหรับกล้อง DSLR นั้นจอระบบสัมผัสยังคงเป็นหนึ่งในเทคโนโลยีที่น่าจับตามองและคิดว่าในไม่ช้าจะต้องถูกนำลงมาใส่ในกล้อง DSLR ด้วยอย่างแน่นอน เพราะการเปลี่ยนมาใช้การควบคุมกล้องแบบจอสัมผัสมีข้อดีมากมาย เช่น ทำให้สามารถออกแบบกล้องได้
กระทัดรัดกว่าเดิม แถมยังสามารถขยายหน้าจอ LCD ให้กว้างขึ้นอีกเพราะ ไม่ต้องเผื่อพื้นที่ให้วางปุ่ม เนื่องจากปุ่มควบคุมด้านหลังถูกย้ายไปอยู่ในจอเรียบร้อยแล้ว

2.เชื่อมต่ออินเตอร์เน็ตได้

จะดีแค่ไหนถ้าเราสามารถแนบภาพที่เราเพิ่งถ่ายไปกับอีเมล์ แล้วส่งไปให้เพื่อนฝูงหรือคนรู้จักที่อยู่ในอีกมุมหนึ่งของโลกได้โดยไม่ต้องพึ่งคอมพิวเตอร์อีกต่อไป เทคโนโลยีเชื่อมต่ออินเตอร์เน็ตแบบไร้สายและฟังก์ชั่นการส่งภาพผ่านทางอีเมล์

ก็มีอยู่ในกล้องคอมแพคบางรุ่นแล้วเหมือนกัน การนำมาใช้ในกล้อง DSLR ด้วยจึงเป็นเรื่องที่ไม่น่ายากและคาดว่าต้องมาแน่นอน

3.GPS แบบ Built-in

ปัจจุบันนี้กล้อง DSLR สามารถระบุพิกัดตำแหน่งที่เราถ่ายภาพได้ โดยการอาศัยอุปกรณ์เสริมที่ใช้รับสัญญาณจากดาวเทียม ข้อมูลพิกัดก็จะถูกบันทึกลงไปในภาพถ่าย หากนำไปใช้ร่วมกับโปรแกรมที่รองรับก็สามารถเปิดแผนที่แสดงให้เห็นได้เลยว่าภาพนี้ถูกถ่ายตรงตำแหน่งใดบนพื้นโลกใบนี้ ปัญหาสำคัญของอุปกรณ์ชิ้นนี้ก็คือ ?มันแพง? นั่นเอง เช่นเจ้า GP-1 อุปกรณ์รับสัญญาณ GPS ของนิคอนตัวเล็กกว่าแบตเตอรีกล้องเสียอีกแต่มีราคาเกือบหมื่น ซึ่งแพงเกินกว่าประโยชน์ที่ได้รับ (ทั้งๆที่กล้องคอมแพคเค้ามี GPS ในตัวกันแล้ว) ทำให้ผู้ที่อยากจะลองใช้ฟีเจอร์นี้ต้องส่ายหัวไปตามๆกัน บางคนถึงกับลงทุนไปซื้อตัว GPS แบบที่เก็บ log ตำแหน่งได้อย่างเดียวซึ่งมีราคาถูกกว่าแล้วนำข้อมูล GPS ที่เก็บได้เอามาซิงค์กับภาพทีหลังในคอมพิวเตอร์ซึ่งก็ยุ่งยากอยู่เหมือนกัน แต่ก็ไม่แน่ เพราะช่วงนี้กระแส GPS กำลังมาแรงอีกไม่นานคาดว่าค่ายผู้ผลิตกล้องอาจจะเริ่มสนใจนำเทคโนโลยี GPS นี้ใส่ลงมาให้กับกล้องโดยที่ไม่ต้องซื้ออุปกรณ์เสริมเลยก็เป็นได้

4.Video in DSLR

เป็นเรื่องที่ฮือฮากันอย่างมากเลยทีเดียวกับการเปิดตัวของ Nikon D90 กล้อง DSLR ตัวแรกของโลกที่สามารถถ่ายวิดีโอได้ และนั่นถือเป็นการสร้างมาตรฐานใหม่ให้กับกล้อง DSLR ยี่ห้ออื่นๆที่ต้องถ่ายวิดีโอได้เช่นกัน แต่มันก็แจ่มจริงๆนั่นแหละ หากใครเคยลองถ่ายวิดีโอด้วยกล้อง DSLR แล้วจะพบว่ามันคนละเรื่องกับการใช้กล้อง วิดีโอพวกแฮนดี้แคมถ่ายเลย ไหนจะเรื่องของมิติของภาพ ความคมชัดได้เดปฯ (ความชัดลึก) ยังกะใช้กล้องถ่ายหนังตัวเป็นล้านถ่าย แถมยังสามารถเปลี่ยนเลนส์ช่วงต่างๆเพื่อเปลี่ยนมุมมองให้ภาพดูน่าสนใจมากขึ้นด้วย ทำให้สามารถพูดได้อย่างเต็มปากเลยว่า เทคโนโลยีวิดีโอสำหรับกล้อง DSLR นี่ไม่ได้ถูกใส่มาเป็นแค่ไม้ประดับ แต่มันต้องมีโอกาสพัฒนาได้ไกลอีกแน่นอน ต้องคอยดูว่าผู้ผลิตจะใส่ลูกเล่นอะไรเพิ่มเข้ามาในอนาคต

5.หน่วยความจำในตัวกล้อง

ทั้งๆที่ราคาของเมมโมรีการ์ดแบบต่างๆก็ถูกลงมากแล้ว ทำมั้ยทำไมผู้ผลิตกล้อง DSLR ถึงยังไม่ยอมใส่หน่วยความจำฉุกเฉินไว้ในตัวกล้องสักที เพราะในการถ่ายภาพหลายๆครั้งที่เรากดกันเพลินจนการ์ดเต็ม แต่ช็อตสำคัญๆดันชอบมาตอนนั้นพอดี ครั้นจะให้ลบภาพที่ถ่ายไปก็ลังเล นี่ก็จะเอา นั่นก็จะเก็บไว้ เลยอดได้ช็อตเด็ดๆไปซะงั้น จะดีมากๆเลยหากในกล้อง DSLR มีหน่วยความจำในตัวสัก 512- 1 Gb ก็ยังดี เผื่อให้ช่างภาพเอาไว้ใช้ยามฉุกเฉินเวลาเจอช็อตเด็ดๆตอนการ์ดเต็มอย่างที่บอกจะได้ไม่พลาดโอกาสเก็บภาพงามๆไป

6.Dynamic range ของเซ็นเซอร์ที่ดีขึ้น

แม้ว่า Dynamic range ของกล้อง DSLR ในปัจจุบันจะถูกพัฒนาให้ดีขึ้นมากเมื่อเทียบกับกล้องรุ่นเก่าๆ แต่มันก็ยังห่างไกลกับสิ่งที่ตาคนเรามองเห็นได้เยอะมาก นั่นจึงเป็นที่มาของข้อจำกัดเวลาที่เราต้องถ่ายภาพที่มีคอนทราสต์สูงๆ เช่น ภาพย้อนแสง เราต้องเลือกว่าจะเก็บส่วนมืดแล้วปล่อยให้ส่วนสว่างขาวเวอร์หรือจะเก็บส่วนสว่างแต่ส่วนมืดดำสนิท ไม่งั้นก็ต้องใช้อุปกรณ์เสริม เช่น แฟลช รีเฟลค หรือจะถ่ายหลายๆภาพแล้วเอามาซ้อนด้วย Photoshop ภายหลัง เซ็นเซอร์ของกล้อง DSLR ในอนาคตมีแนวโน้มว่าจะมีช่วงการรับแสงหรือ Dynamic range ที่กว้างขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งไม่แน่ว่าอีกหน่อยกล้อง DSLR อาจถ่ายภาพออกมาได้เหมือนกับที่ตาเห็นก็เป็นได้ (แต่คงอีกนาน)

7.ระบบวัดแสงที่ไม่ยึดติดกับสีเทา 18%

ระบบวัดแสงของกล้อง DSLR ในปัจจุบันยังคงมีหลักการเดียวกับกล้องฟิล์มในสมัยก่อน คือยังใช้การวัดแสงโดยอิงจากค่าการสะท้อนสีเทา 18% ทำให้เวลาจะถ่ายภาพทีนึงเราก็ต้องมานั่งเลือกว่าจะวัดแสงตรงไหน ชดเชยแสงอย่างไรดี ซึ่งบางครั้งก็ถูกมั่งไม่ถูกมั่ง ทำให้ภาพเสียเยอะมาก อย่ากระนั้นเลย ช่วยคิดระบบวัดแสงแบบที่รับรู้สีสันและความสว่างเหมือนที่ตาคนเห็น พร้อมกับคำนวณค่ารูรับแสงและสปีดชัตเตอร์ที่เหมาะสมให้ด้วยกันเลย เวลาถ่ายภาพจะได้เอาเวลาไปหามุมมองหรือสนใจเรื่ององค์ประกอบมากกว่านั่งคำนวณค่าการสะท้อนแสง ไม่แน่ว่าลูกหลานของเราในอนาคตที่เป็นช่างภาพ? อาจจะไม่รู้จักกับคำว่าสีเทา 18% เลยก็เป็นได้

8.บอดี้กันน้ำ (จริงๆ)

ผู้ผลิตกล้องในระดับโปรฯส่วนใหญ่ มักจะโฆษณาสรรพคุณว่ากล้องรุ่นนั้นๆกันฝุ่นและละอองน้ำได้ (บางเจ้าก็บอกว่ากันความชื้น) แต่ยังไม่เห็นมีสักรายที่บอกว่ากันน้ำได้แบบเต็มๆคำ ทำให้เวลาเรานำกล้องไปใช้งานในสภาพสมบุกสมบัน เช่นฝนตกปรอยๆ หรือหมิ่นเหม่จะโดนน้ำเนี่ย มักจะไม่มั่นใจเลยว่า ไอ้คำว่าละอองน้ำของผู้ผลิตกับละอองฝนที่เราเจออยู่เนี่ย มันระดับเดียวกันมั้ย แล้วเกิดถ้าเราเอากล้องออกไปตากฝนถ่ายแล้วกล้องเจ๊งขึ้นมา ผู้ผลิตก็ไม่รับผิดชอบอยู่ดี

เพราะไม่อยู่ในเงื่อนไขการประกัน (อย่าลืมกลับไปอ่านคู่มือกล้องดีๆด้วยนะ) ดังนั้นเทคโนโลยีการผลิตที่น่าจะมีได้แล้วก็คือ การซีลกล้องแบบให้แน่นหนาสุดๆจนสามารถกันน้ำได้จริงๆ ไม่ต้องถึงขนาดเอาลงไปถ่ายใต้น้ำได้หรอก แค่ขอให้ใช้ถ่ายกลางฝนตกหรือเดินถ่ายในวันสงกรานต์ได้อย่างมั่นใจก็พอแล้วครับ

9.พอสักทีกับความละเอียดที่มากเกินจำเป็น

ยุคนี้ไม่ใช่ยุคที่ต้องมาแข่งขันกันเรื่องความละเอียดกันอีกแล้วครับ ถามหน่อยว่ามีสักกี่คนที่ถ่ายภาพออกมาแล้วนำไปอัดขนาด A3 ทุกภาพ (ไม่นับมืออาชีพนะ) กล้อง DSLR ทุกวันนี้ต่างก็เปิดตัวมาด้วยความละเอียดที่สูงเกินความจำเป็นแล้ว ทั้งๆที่เราๆท่านๆส่วนใหญ่ถ่ายภาพเสร็จก็เก็บลงคอมเอาไว้ นานๆถึงจะเอามาโพสต์ให้คนอื่นดูสักที การอัดความละเอียดเป็นสิบล้านกว่าพิกเซลลงบนเซนเซอร์ขนาดกะจิ๊ดริดเดียว นอกจากจะทำให้ไฟล์มีขนาดใหญ่จนเปลืองเมมโมรีแล้ว จำนวน Noise หรือจุดรบกวนก็มากตามไปด้วย

10.ไฟล์ RAW ที่เป็นมาตรฐานเดียวกัน (สักที)

ณ ตอนนี้ผู้ผลิตกล้องแต่ละค่ายต่างก็ซุ่มพัฒนาไฟล์ RAW ในรูปแบบของตัวเองโดยไม่มีการเปิดเผยข้อมูลเท่าใดนัก เพราะต่างค่ายต่างก็มีมาตรฐานของตนเอง ดังนั้นเราจึงเห็นว่าไฟล์ RAW ของกล้องแต่ละยี่ห้อไม่สามารถนำมาเปิดด้วยโปรแกรมเดียวกันได้และถึงแม้ว่าจะมีซอฟต์แวร์บางตัวที่สามารถอ่านไฟล์ RAW ได้อย่างไม่เลือกค่าย เช่น Lightroom หรือ Capture one แต่ภาพที่ได้ก็ไม่ค่อยจะถูกใจคนถ่ายนักเพราะไม่สวยเท่าเปิดจากซอฟต์แวร์ที่แถมมากับกล้อง การที่ไฟล์ RAW ไม่มีมาตรฐานกลางนี่ทำให้เกิดปัญหาหลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็นการเปิดดูด้วยโปรแกรมดูภาพทั่วๆไปไม่ได้ ต้องใช้โปรแกรมของผู้ผลิตกล้องเท่านั้น

ปัญหาในการจัดเก็บไฟล์ในอนาคตหากมีการเปลี่ยนฟอร์แมตล่ะ แล้วไฟล์ RAW เก่าๆที่เก็บไว้จะเอาไปเปิดกับโปรแกรมอะไร รวมไปถึงการทำงานร่วมกับฮาร์ดแวร์ต่างๆ เช่น เครื่องพิมพ์ก็ไม่สามารถรองรับไฟล์ RAW ได้โดยตรงเพราะมันไม่มีมาตรฐานนั่นเอง ค่าย Adobe เองก็เคยเสนอฟอร์แมต DNG โดยหวังจะให้เป็นฟอร์แมตมาตรฐานในการจัดเก็บไฟล์ภาพถ่ายแบบที่ไม่มีการสูญเสียข้อมูล แต่ค่ายผู้ผลิตกล้องส่วนใหญ่ก็ยังไม่ยอมรับในมาตรฐานนี้ ผู้ใช้งานเองก็คงต้องรอดูต่อไป และหวังว่าสักวันในอนาคตคงจะมีมาตรฐานไฟล์ RAW ให้ใช้กันแบบไม่เลือกค่ายสักที

ต้องรอดูกันต่อไปล่ะครับว่า กล้อง DSLR รุ่นใหม่ๆที่ออกมาในอนาคต จะมีสักกี่ตัวได้สเป็คที่เราหวังไว้นี้ ช่วงหยุดยาว
ปีใหม่นี้ขอให้เที่ยวให้สนุก พักผ่อนให้สบาย ถ่ายภาพให้ได้ภาพสวยๆกันทุกคนนะครับ และที่สำคัญ เมาไม่ขับนะครับ

บทความโดย : monotrendy

ผลงานล่าสุดของคุณ monotrendy

ฉบับที่แล้วผมติดค้างเพื่อนๆเรื่องของการแพนกล้องเอาไว้ การแพนกล้องถ้าพูดกันในแง่ของการถ่ายวิดีโอ ก็คงจะหมายถึงการที่เราหันกล้องขนานไปกับทิศทางของวัตถุที่เราจะถ่าย ในแง่ของการถ่ายภาพนิ่งแล้วก็ไม่ต่างกันครับ เพียงแต่เมื่อใช้เทคนิคนี้กับการถ่ายภาพนิ่ง ภาพที่ได้ก็จะมีลักษณะที่ผสมกันระหว่าง ภาพเคลื่อนไหว กับ ภาพที่หยุดนิ่ง สร้างความน่าสนใจให้กับภาพถ่ายของเราได้เป็นอย่างดี ถ้าใครยังนึกไม่ออกว่าภาพที่ถ่ายจากเทคนิคการแพนกล้องเป็นยังไง ลองดูภาพตัวอย่างภาพนี้ก่อนครับ
เพื่อนๆคงจะเห็นว่าจากภาพตัวอย่าง ตัวของวัตถุที่เราจะถ่ายนั้นดูชัดเจนจนเกือบเหมือนจะหยุดนิ่ง แต่ลักษณะของฉากหลังกลับดูเบลอแสดงถึงการเคลื่อนไหว เมื่อมารวมกันในภาพเดียวแล้วก็สื่อให้เห็นถึงความมี Movement หรือการเคลื่อนไหวในภาพได้เป็นอย่างดี เทคนิคนี้จึงเหมาะในการนำมาใช้ถ่ายสิ่งที่เคลื่อนไหว เพื่อที่จะสื่อให้เห็นว่าวัตถุนั้นเคลื่อนไหวรวดเร็วเพียงใด ในขณะเดียวกันผู้ชมภาพก็ต้องเห็นวัตถุตัวที่กำลังเคลื่อนไหวด้วยว่าเป็นอะไรหรือมีสีหน้า ท่าทางอย่างไร ซึ่งลำพังการใช้เทคนิคเปิดชัตเตอร์เป็นเวลานานอย่างเดียวจะไม่สามารถจับภาพวัตถุให้อยู่นิ่งได้ (ภาพวัตุจะเบลอไปหมด) หรือการใช้ชัตเตอร์เร็วๆก็จะหยุดการเคลื่อนที่ของวัตถุให้หยุดนิ่ง ไม่รู้สึกถึงการเคลื่อนไหว

การแพนกล้องมีเทคนิคง่ายๆคือ การหันกล้องไปยังทิศทางที่วัตถุเคลื่อนมา ในขณะที่กดชัตเตอร์ลงก็ให้หันกล้องขนานไปยังทิศทางเดียวกับวัตถุด้วย ในจังหวะที่ม่านชัตเตอร์เปิดเพื่อรับแสงและปิดลง คือจังหวะที่เราหมุนกล้องก็จะทำให้ได้ภาพฉากหลังที่เป็นเส้นสายมีความเคลื่อนไหว ตรงข้ามกับตัวของวัตถุที่คมชัด

หากใช้สปีดชัตเตอร์ที่สูงเกินไป จะจับภาพวัตถุให้หยุดนิ่งจนดูเหมือนไม่มีการเคลื่อนไหว
ในทางกลับกัน หากใช้ความเร็วชัตเตอร์ที่ต่ำเกินไป ภาพจะเบลอจนมองไม่ออกว่าอะไรเป็นอะไร

การเลือกใช้ความชัตเตอร์ก็มีความสำคัญเช่นกัน โดยปกติความเร็วชัตเตอร์ที่เหมาะสมในการแพนกล้องก็คือที่ประมาณ 1/15 ? 1/125 วินาที ขึ้นอยู่กับความเร็วของวัตถุที่กำลังเคลื่อนที่ ถ้าเคลื่อนที่ช้าๆ เช่นคนเดิน รถเข็นหรือเด็กวิ่ง ก็ใช้ความเร็วชัตเตอร์ที่ไม่สูงมาก แต่หากเป็นรถวิ่งเร็วๆหน่อยก็ต้องเพิ่มความเร็วชัตเตอร์ตามไปด้วย อันนี้ไม่มีสูตรตายตัวต้องไปลองงมๆดูเองครับ บอกได้พอเป็นแนวทาง ส่วนโหมดที่แนะนำก็คือโหมด Tv,S เพราะเป็นโหมดที่ให้เราควบคุมความเร็วชัตเตอร์ได้อย่างอิสระ

อีกเรื่องที่สำคัญก็คือการโฟกัสภาพครับแนะนำให้ใช้โฟกัสแบบจุดเดียว ไม่ต้องใช้แบบติดตามวัตถุนะครับเพราะกล้องอาจจะจับวัตถุได้ช้าหรือจับพลาดเป้า เอาแบบจุดกลางจุดเดียวบ้านๆนี่แหละ กะจังหวะให้พอวัตถุวิ่งผ่านมาได้ระยะหน่อยก็ให้กดโฟกัสและกดชัตเตอร์ถ่ายลงไป พร้อมๆกับเอี้ยวหมุนตัวไปตามทิศทางของวัตถุด้วย (เอี้ยวตัวนะครับ ไม่ใช่เดินหรือวิ่งตามวัตถุ ขาควรอยู่กับที่) จนกว่าชัตเตอร์จะเปิด-ปิดเสร็จจึงค่อยหยุดเอี้ยวครับ บางคนอาจจะใช้วิธีโฟกัสไปตรงตำแหน่งที่ต้องการล่วงหน้า (โดยอาสโฟกัสไปที่พื้นถนนตรงที่คาดว่าวัตถุจะวิ่งผ่าน) แล้วปรับเป็น MF เมื่อวัตถุเคลื่อนมายังจุดที่โฟกัสล่วงหน้าแล้วจึงค่อยกดชัตเตอร์ ก็ได้เหมือนกัน อันนี้แล้วแต่ความถนัดครับ

เทคนิคการแพนกล้องหลักๆก็มีแค่นี้แหละครับ ที่เหลือก็แค่นำไปฝึกฝนบ่อยๆ เราก็จะชำนาญแล้วมองออกเองครับ ว่าวัตถุเคลื่อนที่เร็วเท่านี้ ควรใช้ความเร็วชัตเตอร์เท่าใดจึงจะพอดี จากนั้นอาจนำไปประยุกต์กับเทคนิคอื่นๆเพิ่มเติม เช่นเอียงกล้องเพื่อให้ได้มุมแปลกๆ หรือการยิงแฟลชช่วย ยังไงก็ลองไปฝึกใช้งานดูนะครับ สำหรับฉบับนี้ต้องขอลาไปก่อน สวัสดีครับผม ;P

บทความโดย monotrendy

ผลงานล่าสุดของคุณ monotrendy

เห็นจะหนีไม่พ้นกระแสความแรงของ? BlackBerry เข้าอีกหนึ่งเจ้า สำหรับค่ายโทรศัพท์ยักษ์ใหญ่นามซัมซุง ที่ปล่อยโทรศัพท์รุ่นใหม่แบบ Smart Phone พร้อมคีบอร์ด แบบ QWERTY (Full QWERTY Keyboard) สไตล์ BB ที่กลับมาฮอตฮิตติดแชทอีกครั้ง งานนี้ไม่รู้จะอยู่หรือจอด มามะไปดูกัน

จอแสดงผลแนวนอนแบบ TFT-LCD 65,536 สี ขนาด 320 x 240 พิกเซล (2.4 นิ้ว) ให้ภาพสีสวยสดใส สมชื่อซัมซุง พร้อมสั่งการผ่านปุ่มควมคุม 5 ทิศทาง ซอฟต์คีย์ และคีย์บอร์ดแบบ QWERTY ที่สะดวกในการพิมพ์ป้อนข้อมูล เช่น ส่ง SMS พิมพ์ E-mail หรือจะแชทตามกระแส ก็ย่อมทำได้ดี ไม่มีตกเทรนด์

นอกจากนี้ัยังรองรับ RSS Reader, Windows Live, Facebook สุดฮิต และเชื่อมต่อผ่านระบบเครือข่าย 3G, HSCSD, EDGE และ GPRS ได้ด้วย (แต่เครือข่าย 3G ในบ้านเราก็ยังคงใช้ได้แค่เพียงบางพื้นที่เท่านั้น)

จากภาคฮาร์ดแวร์ มาดูภาคซอฟต์แวร์กันบ้าง ที่เห็นเด่นเป็นสง่าเลยก็คงจะเป็นความหลากหลายของการปรับแต่ง Home Screen ที่มีให้เลือกมากถึง 11 แบบ โดยเฉพาะแบบ Samsung WizPro ที่มีแถบ Widgets ด้านข้าง ซึ่งประกอบไปด้วย เมนู Home, Contact ให้เรากำหนดโทรด่วนได้ 8 รายชื่อ, Music เครื่องเล่นเพลง, Photo แสดงรูปต่างๆ และ Shortcuts ที่เราสามารกำหนดทางลัดสำหรับแอพพลิเคชั่นได้ 8 แอพฯ และยังสามารถเลือกสี Color Scheme ได้ ถึง 16 สีทีเดียว สำหรับแบบอื่นๆก็สามารถไปลองปรับแต่งกันได้

ส่วนของแอพพลิเคชั่นพื้นฐานก็มีมาครบตามสไตล์ Windows Mobile เช่น Internet Explorer, Windows Media, FM Radio (ใจดีมีวิทยุมาให้ด้วย), รองรับ Java แอพพลิเคชั่น รวมไปถึงงานด้านเอกสาร ก็มีแอพพลิเคชั่น Office Mobile และ Adobe reader LE มาให้ แต่คงจะช่วยเหลืออะไรได้ไม่มาก (แต่ก็ดีกว่าไม่มีเลยจริงมั้ย?)? ส่วนนอกเหนือจากที่มีมาให้ก็สามารถหาแอพพลิเคชั่นอื่นๆที่ต้องการมาลงเพิ่มได้

ท้ายสุดและสุดท้าย Omnia Q ก็คงเป็นอีกตัวเลือกหนึ่ง ที่อาจจะถูกตาต้องใจผู้ใช้ที่ต้องใช้คีย์บอร์ดป้อนข้อมูลบ่อยๆ ซึ่งก็ถือว่าทำงานได้ดีในระดับหนึ่ง อาจมีอาการอืดๆมึนๆบ้าง ตามประสาของ Smart Phone แต่ก็อยู่ในเกณฑ์ที่รับได้? ส่วนเรื่องพื้นฐานอื่นๆ เช่น พิมพ์ SMS เล่นแชท add mail ก็ทำได้ดีพอควร ต้องยกความดีความชอบให้กับคีบอร์ด QWERTY ของเขานั่นแหละ (สำหรับใครที่ไม่เคยใช้อาจจะต้องใช้เวลาทำความคุ้นเคยนิดหน่อย)

ส่วนความสามารถอื่นๆก็ครอบคลุมพื้นฐานการทำงานที่ Smart Phone ปัจจุบันควรจะมี ใครที่รัก Windows Mobile แบบเดิมๆ และไม่อยากไปซบอก BB ด้วยค่าตัวหมื่นนิดๆ แลกกับความสามารถรอบตัวก็ถือว่าคุ้มอยู่นะ!

บทความโดย : Thanakorn P.

ขอบคุณ

]]> http://www.dplusmag.com/gadget-review/samsung-omnia-q-the-new-one-qwerty-smart-phone.html/feed 0 http://www.dplusmag.com/news-digital-technology-update/sony-digital-camera.html http://www.dplusmag.com/news-digital-technology-update/sony-digital-camera.html#comments Thu, 10 Sep 2009 06:52:26 +0000 admin http://www.dplusmag.com/?p=3797 บริษัท โซนี่ ไทย จำกัด เปิดตัวกล้อง (อัลฟ่า) รุ่นล่าสุด พร้อมกันอีก 3 รุ่น ได้แก่รุ่น 500, 550 และ 850 โดยในแต่ละรุ่นมาพร้อมกับเทคโนโลยีและระบบการทำงานที่พัฒนาขึ้นล่าสุด ที่จะช่วยเพิ่มสมรรถนะในการถ่ายภาพให้กับผู้ใช้งานไปอีกระดับ ด้วยการปรับปรุง Quick AF Live View เข้ากับระบบ Face Detection และ Smile Shutter พร้อมความละเอียดระดับ 12.3 ล้านพิกเซล ในรุ่น 500 และ 14.2 ...]]>

บริษัท โซนี่ ไทย จำกัด เปิดตัวกล้อง (อัลฟ่า) รุ่นล่าสุด พร้อมกันอีก 3 รุ่น ได้แก่รุ่น 500, 550 และ 850 โดยในแต่ละรุ่นมาพร้อมกับเทคโนโลยีและระบบการทำงานที่พัฒนาขึ้นล่าสุด ที่จะช่วยเพิ่มสมรรถนะในการถ่ายภาพให้กับผู้ใช้งานไปอีกระดับ

ด้วยการปรับปรุง Quick AF Live View เข้ากับระบบ Face Detection และ Smile Shutter พร้อมความละเอียดระดับ 12.3 ล้านพิกเซล ในรุ่น 500 และ 14.2 ล้านพิกเซล? ในรุ่น 550 ช่วยให้ผู้ใช้สามารถเก็บภาพรอยยิ้มด้วยกล้อง D-SLR ได้อย่างง่ายดาย รวมถึงรุ่น 850 ที่มีความละเอียดระดับ 24.6 ล้านพิกเซล และเซนเซอร์รับภาพ Exmor? CMOS แบบ Full-frame ซึ่งเป็นระบบเดียวกับที่ใช้ในกล้อง 900 จึงให้ภาพที่มีรายละเอียดสมจริงราวกับมีชีวิตได้อย่างน่าอัศจรรย์

ช่วงนี้อากาศบ้านเราค่อนข้างแปรปรวน เดี๋ยวก็ฝนตก เดี๋ยวก็แดดออก ยิ่งมีข่าวการแพร่ระบาดของไข้หวัดสายพันธ์ใหม่อีก ถ้าไม่ระวังสุขภาพให้ดีก็อาจป่วยได้ง่ายๆ กล้องก็เหมือนกัน มาเจอสภาพอากาศในบ้านเราแบบนี้ ถ้าเก็บไม่ดีก็มีสิทธิ์รวนได้เช่นกัน know how ฉบับนี้มาพร้อมกับทิปเล็กๆน้อยๆในการดูแลสุขภาพกล้องและเลนส์ให้ถูกวิธีซึ่งหลายๆคนอาจจะยังไม่รู้กันนะครับ

กล้องไม่ชอบความร้อน ความชื้น และฝุ่นละออง

ข้อนี้ใครๆก็รู้กัน และในคู่มือกล้องก็มีบอกไว้อยู่แล้ว ว่าควรเก็บกล้องให้ห่างจากความร้อนสูง ความชื้นและฝุ่นละออง เพราะกล้องก็เหมือนอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ทั่วๆไป ที่ประกอบด้วยแผงวงจรที่ซับซ้อน ความร้อนความชื้นและฝุ่นสามารถทำอันตรายกับชิ้นส่วนต่างๆเหล่านี้ได้ โดยเฉพาะส่วนที่เป็นโลหะ ผมเห็นบางคนชอบเก็บกล้องไว้ในกระเป๋ากล้องอยู่ตลอดเวลา โดยไม่รู้ว่าเป็นวิธีที่ผิด เพราะกระเป๋ากล้องเป็นผ้าหนาๆ มักเก็บกักความชื้นเอาไว้ แถมยังมีฝุ่นเกาะอยู่ตามซอกหลืบต่างๆอีก เป็นอันตรายกับตัวกล้องและเลนส์เป็นอย่างยิ่ง

วิธีที่ถูกต้องคือ เมื่อไม่ใช้งานแล้ว ควรนำกล้องออกมาจากกระเป๋าทันที สามารถเอาวางไว้บนโต๊ะทำงานในอุณหภูมิทั่วไปได้? หรือถ้าจะให้ดี ควรหาซื้อกล่องพลาสติกที่ใช้ถนอมอาหารแบบที่มีระบบ Air-lock (หาซื้อได้ตามแผนกเครื่องครัว บนห้างทั่วๆไป ราคาไม่กี่ร้อย และมีหลายขนาดให้เลือก) ซึ่งช่วยกันอากาศ ความชื้นและฝุ่นจากภายนอกไม่ให้เข้ามาในกล่องได้ การเลือกซื้อกล่องชนิดนี้ ควรเลือกใบที่ขนาดใหญ่ๆหน่อย เผื่อไว้สำหรับใส่อุปกรณ์อื่นๆเช่น เลนส์ เมมโมรี่การ์ด ห

รือถ้าใครมีอุปกรณ์เยอะแยะมากมาย ก็อาจจะลงทุนซื้อตู้กันชื้นมาใช้เก็บอุปกรณเหล่านี้ แต่ราคาของตู้กันชื้นก็จะแพงเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน มีตั้งแต่หลายพันไปจนถึงหมื่น ขึ้นอยู่กับขนาดความจุ ข้อดีของตู้กันชื้นก็คือ สามารถควบคุมอุณหภูมิและความชื้นให้อยู่ในช่วงที่ปลอดภัยกับอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ต่างๆได้ ไม่จำเป็นต้องใช้ซิลิก้าเจล เพียงแต่ต้องใช้ไฟฟ้าในการทำงานด้วย ถ้าใครมีเลนส์แพงๆเยอะๆผมแนะนำให้ซื้อตู้กันชื้นมาเก็บจะดีกว่าครับ

เลนส์ก็ไม่ชอบความชื้นเช่นกัน

การเก็บเลนส์ก็เหมือนกับการเก็บกล้อง สิ่งที่ควรระวังเป็นพิเศษสำหรับเลนส์ก็คือ ความร้อนและความชื้น โดยเฉพาะความชื้น จะเป็นตัวเร่งให้เชื้อราที่มีอยู่ตามอากาศ และบังเอิญหลุดรอดเข้าไปภายในกระบอกเลนส์ เกิดการแพร่ขยาย บนชิ้นเลนส์ ทำให้เลนส์แพงๆของเราเกิดความเสียหายได้

การระวังไม่ให้เลนส์ขึ้นรา ก็มีหลักการง่ายๆคล้ายๆกับการเก็บกล้อง คือควรหากล่องสุญญากาศมาใส่ไว้ (จะใส่รวมกับกล้องก็ได้) และควรหาซื้อซิลิก้าเจล ซึ่งเป็นสารดูดความชื้น ลักษณะเป็นเม็ดสีใสๆ สามารถหาซื้อได้ตามร้านขายเคมีภัณฑ์ทั่วไป มีขายเป็นกระปุกๆละไม่กี่บาท จะถูกกว่าเราไปซื้อแบบเป็นซองจากร้าน

วิธีใช้งานก็คือ ตักซิลิก้าเจลมาใส่ในถุงพลาสติกแบบใส สัก2-3 ช้อนชา หรือจะเอามาใส่ในซองใส่ยาเม็ดแบบที่ได้จากร้านขายยา อย่าลืมเจาะรูเล็กๆให้ทั่วถุง เพื่อให้สามารถดูดความชื้นได้ดี จากนั้นจึงใส่ถุงซิลิก้าเจลลงไปในกล่องสุญญากาศด้วย ตัวซิลิก้าเจลจะช่วยดูดความชื้นที่หลงเหลือตามตัวกล้องและเลนส์ออกไป

ส่วนการดูระดับความชื้นที่เหมาะสม ต้องอาศัยอุปกรณ์วัดที่เรียกว่า Hygrometer หาซื้อได้ที่ร้านศึกษาภัณฑ์ บางรุ่นจะวัดอุณหภูมิได้ด้วย ราคาไม่กี่ร้อย? ไปจนถึงพันบาทแล้วแต่คุณภาพ? เลือกซื้อแบบเป็นเข็มที่ไม่แพงมากก็พอใช้ได้ครับ เอา Hygrometer ใส่ลงไปในกล่องด้วย ทิ้งไว้สัก 2-3 ชั่วโมงแล้วลองดูค่าความชื้นที่วัดได้

ความชื้นที่เหมาะสมในการเก็บกล้องควรจะอยู่ที่ 40 ถึง 50 บวกลบได้นิดหน่อย แต่ไม่ควรสูงเกิน 70 (ชื้นมาก) และต่ำเกิน 30 (อากาศแห้งมาก) นะครับ ถ้าชื้นมาก ก็อาจจะต้องเพิ่มซิลิก้าเจลลงไปอีก ถ้าแห้งมากไปก็แสดงว่าใส่ซิลิก้าเจลมากเกินไป ต้องเอาออกบ้าง (ไม่งั้นพวกส่วนที่เป็นยางของกล้องและเลนส์จะเสื่อมง่าย)

ส่วนซิลิก้าเจล ก็จะมีลิมิตในการดูดความชื้นเช่นเดียวกัน คือเมื่อมันดูดความชื้นจนเต็มแล้ว มันจะเปลี่ยนสีจากเดิม เช่นหากใช้ซิลิก้าเจลบลู ซึ่งเป็นสีน้ำเงิน เมื่อมันดูดความชื้นเต็มที่แล้ว จะเปลี่ยนเป็นสีชมพูใสๆ เราต้องนำออกมาพึ่งแดดจัดๆ หรือจะนำไปอบไล่ความชื้นออกจนมันกลายเป็นเม็ดสีฟ้าเหมือนเดิม จึงจะสามารถนำกลับมาใช้ได้อีก อย่าลืมตรวจดูตรงจุดนี้ด้วยนะครับ (ใครที่ใช้ตู้ดูดความชื้นก็จะสะดวกตรงที่ไม่ต้องมานั่งเช็คสีซิลิก้าเจลนี่แหละ)

อุปกรณ์ป้องกันกล้องยามออกทริป

หากเราต้องออกทริปเดินทางไกลไปในป่า บนดอย หรือที่ที่ชื้นมากหลายวันล่ะ จะทำยังไงถ้าไม่มีกล่องสุญญากาศไปด้วย ข้อนี้ผมแนะนำว่า ให้พกถุงพลาสติกแบบที่เป็น Zip lock ไปด้วย หรือถ้าไม่มีก็ใช้ถุงใสธรรมดาๆแทนก็ได้ เมื่อไม่ใช้กล้องแล้ว ก็เอากล้องและเลนส์ใส่ลงไปในถุง ใส่ซิลิก้าเจลและตัววัดความชื้นไว้ด้วย จากนั้นก็ปิดให้สนิท ถ้าเป็นถุงใสก็ใช้หนังยางรัดถุงไว้ให้ดี ไม่ให้อากาศเข้า เอาวางไว้ภายในอุณหภูมิห้อง ก็เพียงพอแล้วครับ

เป็นยังไงบ้างครับ กับทิปในการเก็บรักษากล้องที่ผมนำมาฝาก ทำไม่ยากเลยใช่มั้ยครับ ถ้าเทียบกับการปกป้องกล้องและเลนส์ราคาแพงของเราแล้ว ลงทุนกับการเก็บรักษาก็ถือว่าคุ้มค่าเลยทีเดียว ดูแลรักษาสุขภาพกล้องและเลนส์กันแล้วก็อย่าลืมดูแลรักษาสุขภาพของตัวเองด้วยนะครับ เดี๋ยวจะไม่มีแรงออกไปถ่ายภาพกัน

บทความ: monotrendy
ผลงานล่าสุดของคุณ monotrendy

ญี่ปุ่น? เมืองแห่งเทคโนโลยีไฮเทคสุดล้ำ และธรรมชาติอันสวยงามตระการตา จากเหนือจรดใต้ นอกจากนี้ญี่ปุ่นยังเป็นบ้านเกิดของเหล่าตัวการ์ตูนน่ารักๆ ที่เราคุ้นตากันดี ญี่ปุ่นคือประเทศในฝันของใครหลายๆคนที่อยากไปเยือนสักครั้ง ในชีวิตนี้ ผมเองก็เช่นกัน แต่ การไปท่องเที่ยวครั้งนี้ แน่นอนว่าไม่มีการง้อทัวร์ เพราะไม่อยากตะลอนแบบเท้าแตะพื้นได้ 10 นาทีแล้ววิ่งขึ้นรถ? อยากจะเที่ยวน้อยๆแต่เที่ยวนานๆ มากกว่า ก็เลยตัดสินใจวางโปรแกรมเดินทางเองทั้งหมด ถึงแม้จะขลุกขลักไปบ้าง แต่ก็น่าจะมันส์และมันส์กว่า ส่วนจะเป็นยังไงนั้น ลองไปดูกันครับ

จุดเริ่มต้นของการเดินทางในญี่ปุ่นครั้งนี้ ผมเลือกเที่ยวในแถบคันไซ (ภาคตะวันตก) ซึ่งมีเมืองศูนย์กลางชื่อคุ้นหูคือ โอซาก้า นั่นเอง ทันทีที่ล้อเครื่องบินแตะถึงพื้น ฝนฟ้าก็พร้อมใจกันตกลงมาต้อนรับการเดินทางของผมทันที แม้จะทำใจว่าต้องเจอฝนบ้างก็เถอะ แต่ไม่คิดว่าฝนที่นี่จะตกได้ตกดี ตกปรอยๆทั้งวัน ไม่ยอมให้เห็นพระอาทิตย์เลย

โปรแกรมท่องเที่ยววันนี้จึงต้องปรับเปลี่ยนเป็นโปรแกรมช้อปปิ้งแทน เป้าหมายของผมในวันนี้คือ ห้าง Bic Camera ตั้งอยู่ที่ย่านนัมบะ (Namba) ซึ่งเป็นย่านช้อปปิ้งแหล่งรวมศูนย์การค้าของโอซาก้าเลย

การเดินทางในโอซาก้า สะดวกมากครับ มีทั้งรถบัส รถรางและรถไฟใต้ดิน ผมซื้อบัตร One-Day Pass ซึ่งสามารถใช้ขึ้นรถไฟใต้ดินและรถบัส ได้ทุกสาย (เฉพาะในตัวเมืองโอซาก้านะ) โดยไม่จำกัดจำนวนครั้ง ภายในหนึ่งวัน ราคาแค่ 850 เยน ซึ่งถือว่าคุ้มมาก เพราะเดินทางเที่ยวนึงก็ราวๆ สองร้อยกว่าเยนแล้ว

ห้าง Bic Camera นี้เป็นห้างที่ขายสินค้าอิเล็กทรอนิกส์ที่ใหญ่และมีสาขามากแห่งหนึ่งของญี่ปุ่นเลยครับ ข้างในนี้มีสินค้าต่างๆเยอะแยะมากมาย ไม่ว่าจะเป็นโทรศัพท์มือถือ (ดีไซน์ล้ำมาก เห็นแล้วอยากสอยมาสักตัว แต่เค้าไม่ขายเครื่องเปล่า แถมซื้อมาก็ใช้กับบ้านเราไม่ได้ซะอีก – -?) ชั้นบนจะเป็นพวก AV (ไม่ใช่หนัง AV นะ) แต่เป็น Audio-Video พวกเครื่องเสียงและทีวีน่ะครับ แล้วก็มีของเล่น เกมส์ กล้องถ่ายรูป เยอะมากถึงมากที่สุด ส่วนราคาหรือครับ ดูแล้วก็ต้องส่ายหน้าแล้วบอกว่ากลับไปซื้อบ้านเราเถอะครับ

ของที่นี่ส่วนใหญ่ถ้าไม่แพงกว่าก็ราคาพอๆกับที่บ้านเราครับ (แต่ส่วนใหญ่จะแพงกว่าและบางรุ่นก็ใหม่กว่าบ้านเราด้วย) แต่ที่ผมสนใจก็คือ พวกของเล่นต่างๆ เช่นรถเหล็ก ชุดรถไฟ และของกระจุกกระจิกของค่าย TOMY ที่นี่จะขายถูกกว่าบ้านเราพอสมควร สุดท้ายก็เลยได้ของเล่นติดมือกลับไปฝากคนที่บ้านแทน (ห้างร้านที่นี่ส่วนใหญ่จะมีระบบสะสมแต้ม เพื่อแลกส่วนลดหรือของแถมด้วยนะครับ ใครที่มาซื้อบ่อยๆก็จะได้ประโยชน์มาก)

จุดหมายต่อไปของผมก็คือไปดูพวกกล้องและอุปกรณ์ที่ห้างขายเครื่องใช้ไฟฟ้าอีกแห่งก็คือ Yodobashi camera ซึ่งตั้งอยู่ใกล้กับสถานีโอซาก้าเลย (หรือถ้ามารถไฟใต้ดินก็ลงที่สถานี อูเมดะ : Umeda) บนห้างนี้ก็คล้ายๆกับที่แรก คือมีเครื่องใช้ไฟฟ้าเยอะมาก แต่ส่วนใหญ่จะเน้นไปทางกล้องดิจิตอลและอุปกรณ์เสริมต่างๆ ซึ่งมีเยอะกว่าร้านบนพันทิพย์รวมกันซะอีก

ใครที่อยากได้สินค้าหายาก ที่ไม่มีขายในบ้านเรา มาที่นี่อาจจะเจอได้ไม่ยาก แต่เมื่อดูราคาแล้วก็ต้องทำใจครับ โดยเฉพาะกล้องและเลนส์ เมื่อคำนวณเป็นเงินไทยแล้วก็ตกใจ เพราะแพงกว่าบ้านเราไปเป็นหมื่นเลย ได้แต่เดินคอตกออกมา (ได้มาแค่โบชัวร์กล้องแทน TT)

แต่จุดหมายยังไม่หมดครับ ร้านสุดท้ายที่ผมตั้งใจจะไปดูก็คือ ร้านขายกล้องและอุปกรณ์มือสองที่มีสาขาในญี่ปุ่นเยอะมาก ชื่อร้าน Kitamura ตั้งอยู่อีกฟากของถนนตรงข้าม Yodobashi camera นี่เอง ร้านสาขาโอซาก้านี่จะอยู่บนตึกเล็กๆ ชั้น 4 กับ 5

ผมขึ้นมาที่ชั้น 5 ซึ่งเป็นชั้นอุปกรณ์มือสอง เข้ามาจะเป็นห้องไม่กว้างมากนัก แต่มีกล้องและอุปกรณ์ต่างๆ ซึ่งเป็นของมือสองเต็มไปหมด สภาพที่เห็นถือว่าดีมากๆ (แทบไม่น่าเชื่อว่าเป็นของมือสอง)? สนนราคาเมื่อคำนวณดูแล้วก็พบว่า ถูกกว่าซื้อมือสองที่บ้านเราเสียอีก แถมสภาพก็ดูแทบไม่ออกว่าเป็นของมือสอง คือใหม่มาก? เมื่อลองจนแน่ใจว่าไม่สามารถห้ามกิเลสได้แล้ว ก็ลองต่อราคาดูปรากฏว่ายังลดได้อีกนิดหน่อย (คนขายใจดีครับ ให้ลองเลนส์จนพอใจ แม้คุยกันไม่รู้เรื่องแต่ภาษามือก็ช่วยได้มากเลย) งานนี้เลยได้ถอยเลนส์ระดับเทพในราคามนุษย์เงินเดือน มาสองตัวพร้อมฟิลเตอร์ดีๆมือสอง ในราคาเบาๆกลับออกมา ดีใจได้เสียเงินสักที (ฮา)

ถือว่าภารกิจวันแรกบรรลุผลไปด้วยดี ช้อปเพลินจนค่ำ ท้องเริ่มจะหิวแล้วแวะหาราเม็งอร่อยๆกินก่อนกลับที่พัก วันแรกหมดไปกับการช้อปปิ้งครับ (ฝนก็ยังไม่หยุดเลยนะเนี่ย) พรุ่งนี้ตามโปรแกรมจะไปชมวัดวาอารามที่เมืองหลวงเก่า ?เกียวโต? ครับ ไหนๆได้เลนส์มาละ ถือโอกาสพาเลนส์ไปทดสอบด้วยเลย (เผื่อมีปัญหาจะได้เอาไปคืนที่ร้านได้) ส่วนเรื่องราวจะเป็นยังไงติดตามต่อตอนหน้า ; )

บทความโดย monotrendy

ในช่วงอากาศร้อนอย่างนี้ ไม่มีอะไรจะเหมาะไปกว่าการออกเดินทางหาที่เที่ยวเพื่อคลายร้อน ไม่ว่าจะเป็นภูเขา น้ำตก หรือทะเล แน่นอนว่า จะไปเที่ยวทั้งที ก็ต้องพกกล้องติดไปด้วยเพื่อบันทึกภาพสถานที่สวยๆ เก็บไว้ (และเพื่อเป็นหลักฐานว่าไปถึงที่จริงๆ) หลายๆ คนปวดหัวกับการจัดสรรอุปกรณ์ในการถ่ายภาพ เวลาที่ต้องออกเดินทางท่องเที่ยว ทำไมน่ะเหรอครับ?

ก็เพราะว่าลำพังแค่กระเป๋าสัมภาระ ข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวก็เยอะมากแล้ว ยิ่งต้องมาแบ่งพื้นที่ในการพกพากล้องและเลนส์แบบต่างๆ ที่น้ำหนักไม่ใช่จะเบาๆ หากไม่มีการเลือกสรรอุปกรณ์ที่เหมาะสมแบกไปทั้งหนักๆ อย่างนั้น ประมาณว่า ถ้าขาดเลนส์ไปสักช่วงนึง ชีวิตนี้คงถ่ายภาพไม่ได้อีกต่อไป – -? อย่างนี้แทนที่จะได้เที่ยวสนุกๆ กลับต้องมาเป็นทุกข์กับการแบกหามแทน know how ฉบับนี้ จึงมีข้อแนะนำดีๆ ในการเลือกเลนส์ที่เหมาะสมสำหรับไปเที่ยวครับ

พกพาอุปกรณ์ไปให้น้อยที่สุด

อย่าลืมว่าจุดประสงค์สำคัญในการออกทริปก็คือ ?การพักผ่อน? ดังนั้น พยายามอย่าพกอะไรไปให้เป็นภาระในการแบกหามให้มากนัก ลองคิดดูว่า ถ้าต้องไปปีนภูเขา ล่องเรือชมเกาะหรือสถานที่ที่ต้องลุยๆ หน่อย ของยิ่งเยอะยิ่งทำให้เดินช้า แทนที่จะมีเวลาเดินชมนกชมไม้ สบายๆ ชิลๆ กลับต้องมาทนทรมานแบกอุปกรณ์กล้องและเลนส์นับสิบกิโล แถมยังต้องมาพะวงกับอุปกรณ์จะเปียกน้ำหรือเปล่า จะเอาไปวางไว้ที่ไหนดีที่จะไม่หาย ฯลฯ แบบนี้ถือว่าผิดวัตถุประสงค์ของเรา จำเอาไว้ว่า เรามาเที่ยว ไม่ได้มาถ่ายภาพไปลงหนังสือ ททท. (แต่ถ้าอยากมาเก็บภาพไปใช้งานจริงจัง ถือว่ายกเว้น)

เลือกเลนส์ให้เหมาะสม

จากประสบการณ์ที่ผ่านมา ผมอยากจะแนะนำทุกๆ ท่านอย่างมากเลยก็คือ ควรเลือกเลนส์ให้เหมาะกับที่ที่เราจะไป ไม่จำเป็นต้องแบกไปหมดทั้งคลังแสงของเรา (ในกรณีของคนมีตังค์อ่ะนะ) เพราะนอกจากเรื่องของน้ำหนักเลนส์ที่กล่าวมาแล้ว มีน้อยครั้งที่เราจะได้ใช้มันทุกตัวจริงๆ (แล้วจะพกไปทำไมให้เมื่อยไหปลาร้าเนี่ย) เลนส์ยอดนิยมในการออกทริปก็คือ พวกเลนส์มุมกว้างงงงง… ทั้งหลายแหล่ เช่นช่วง 10-20 , 12-24, 17-40 mm.? เหมาะมากในการเก็บภาพบรรยากาศของสถานที่ โดยเฉพาะท้องทะเล หากใช้เลนส์มุมกว้างถ่าย จะดูอลังการ ยิ่งท้องฟ้าใสๆ มีเมฆสักนิดนึง เลือกช่วงเวลาดีๆ รับรองว่าเอารูปกลับไปอวด เพื่อนๆ ต้องอิจฉาตาร้อนกันเป็นแถวๆ แบบนี้เลนส์เทเลคงไม่จำเป็นสักเท่าไหร่ เลนส์ช่วง normal ก็จำเป็นเหมือนกัน เผื่อเอาไว้ใช้ถ่ายภาพเพื่อนฝูงหรือสิ่งของต่างๆ เช่นอาหาร เรือ ต้นไม้ น้ำตก อะไรแบบนี้ แค่นี้ก็คงเพียงพอแล้ว

เลือก ?เลนส์ตัวเดียว เที่ยวทั่วโลก?

เลนส์ประเภทนี้ มักถูกตั้งข้อรังเกียจเดียดฉันท์จากบรรดาโปรฯ อุปกรณ์ทั้งหลายแหล่ เพียงเพราะว่าช่วงซูมมันกว้าง เช่นมีช่วงซูมตั้งแต่ 17-85? หรือ 18-200 mm. คนเหล่านี้พอเห็นช่วงซูมเยอะๆ ก็จะร้องยี้และตู่ไว้ก่อนเลยว่า ให้ภาพห่วย ภาพไม่คม บวม ใช้แล้วดูไม่โปร แต่….ใครจะว่ายังไงก็ช่างเค้าเถอะครับ ถ้าคุณมีเลนส์พวกช่วงซูมยาวๆ แบบนี้ ผมแนะนำ (อย่างยิ่ง)เลยว่า เอามันไปด้วยเถอะครับ ใช้เป็นเลนส์ติดกล้องไปเลย รับรองว่าคุณจะเที่ยว+ถ่ายภาพ ได้สนุกมากแน่ๆ เจออะไรก็ซูมเข้าซูมออกถ่ายได้ทันที ไม่ต้องเสียเวลาถอดเปลี่ยนเลนส์ เพราะข้อดีของมันก็คือซูมได้เยอะ ครอบคลุมตั้งแต่ช่วงมุมกว้างไปจนถึงเทเลต้นๆ สะดวกสบายมาก ถ้าถามผมเรื่องคุณภาพ ผมไม่ซีเรียสนะ ใครบอกว่าเลนส์พวกนี้ถ่ายมาแล้วไม่คม แสดงว่าเค้าถ่ายภาพไม่เป็น (ห่วงแต่เรื่องความคม ปรับกล้องไม่เป็นอีกตะหาก) จริงอยู่ที่คุณภาพของมันไม่อาจจะไปทัดเทียมพวกเลนส์เกรดโปรตัวอื่นๆได้ แต่ถ้าใช้มันอย่างถูกต้อง (ปรับรูรับแสงแคบๆ) เอามาปรับแต่งต่ออีกนิดเท่านี้ก็อยู่แล้ว แลกกับความสะดวกสบายในการท่องเที่ยว ดีกว่าเป็นไหนๆ

ลำบากมากนัก คอมแพคไปเล้ยย

ไม่ได้กวน แต่พูดจริงๆ หลายครั้ง (อีกเหมือนกัน) ถ้าผมไปเที่ยวแบบชิลๆ กับครอบครัว ผมมักเลือกที่จะพกพาเจ้าจิ๋วแต่แจ๋ว (ดิจิตอลคอมแพค) แค่เพียงตัวเดียว เบาๆใส่กระเป๋าเสื้อหรือคล้องคอไปเที่ยวได้สบายๆ ไม่เปลืองพื้นที่ ใช้งานก็ง่าย หากอยากได้รูปตัวเอง แต่ไม่มีคนถ่ายให้ แค่วานพี่ป้าน้าอา อาซิ้มอาซ้อหรืออาเฮียขายโอเลี้ยงแถวนั้นถ่ายให้ก็ได้ ไม่ต้องสอนปรับโหมดอะไรให้วุ่นวาย ภาพก็ยังออกมาชัดแจ๋วเลย ยิ่งเดี๋ยวนี้ กล้องคอมแพคมันฉลาดจนผมว่ามันแซง DSLR ไปหลายขุมแล้ว แค่กดปุ่มชัตเตอร์ มันก็คำนวนให้เสร็จเลย แถมบางรุ่นยังกันน้ำ+กันกระแทกได้อีก ช่างเหมาะกับการท่องเที่ยวซะจริงๆ ดังนั้น ถ้ามีกล้องคอมแพคอยู่ที่บ้าน พามันไปเที่ยวด้วยเถอะครับ ^^

การถ่ายภาพท่องเที่ยว บางครั้งเราก็ไม่จำเป็นจะต้องยึดติดว่าจะต้องได้ภาพสวยเทพ เสมอไปหรอกนะครับ อย่าให้อุปกรณ์มาเป็นตัวถ่วงความสุขของเรา เพราะนานทีปีหน กว่าจะลางาน หนีเจ้านายหาเวลาออกมาเที่ยวได้ก็แสนจะยากเย็นแล้ว เอาเวลาไปเที่ยวพักผ่อนให้สุขใจดีกว่า แต่สำหรับใครที่จริงจังกับการถ่ายภาพก็ไม่ว่ากันครับ ของแบบนี้นานาจิตตัง ที่สำคัญ อย่าลืมหาขาตั้งกล้องเบาๆ สักตัว พกไปด้วย เผื่ออยากได้รูปตัวเองกับสถานที่ แต่ไม่มีคนแถวนั้นถ่ายให้ จะได้ไม่ต้องวิ่งหาคนช่วยหรือหาที่วางกล้องครับ ร้อนนี้ขอให้เที่ยวกันให้สนุกนะครับ ;P

บทความ : monotrendy
ผลงานล่าสุดของคุณ monotrendy